“ฉันติดต่อฉิงเวย!” ติงเฉิงยวี่เพิ่งยกถุงอีกใบขึ้นมาได้ ก็รีบปล่อยมือให้มันหล่นตุ้บกลับลงไปบนรถ
เฮ่ออวิ๋นปินส่ายหน้า “เฮ้ นายยกถุงนี้ให้เสร็จก่อนสิ”
“ฉันจะติดต่อพี่เสี่ยวตี๋” เซียวหลิ่วล้วงจอสมองกลออกมาด้วยมือสั่นเทา
เธอโทรออกไป แต่จอสมองกลส่งเสียง “ติ๊ด ๆ ๆ” ซ้ำไปซ้ำมา
“ต้องขุดยังไม่ลึกพอแน่ ๆ” เซียวหลิ่วเช็ดน้ำตาที่หางตา มองกองดินสูงตระหง่านอย่างดื้อดึง
เซี่ยซิงอวี่เตะก้อนหินที่ขวางเท้าจนกระเด็นอย่างหงุดหงิด ก่อนเดินไปหาหัวหน้าทีม
“ใช่ ขุดยังไม่ลึกพอ” ติงเฉิงยวี่พึมพำ
เขาจ้องหน้าจอจอสมองกลเขม็ง
หน้าจอแสดงสถานะว่าไม่มีผู้รับสาย
หลินชิงกับจวงเยว่เจ๋อก็อดใจหายไม่ได้
“โทรต่อไป อย่าหยุด อาจมีแร่บางชนิดอยู่ข้างล่างรบกวนสัญญาณ” เฮ่ออวิ๋นปินปัดฝุ่นบนตัว
เสียง “ติ๊ด ๆ ๆ” ดังไม่หยุด เซี่ยซิงอวี่รู้สึกว่านี่เป็นเสียงที่น่ากลัวที่สุดในโลก
พอเห็นสีหน้าของหัวหน้าทีมกับเซียวหลิ่วหม่นลงเรื่อย ๆ เธอก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป หันไปหาหลี่เสวี่ยโม่ “เราไปดูทางเสี่ยวอวิ๋นกันเถอะ”
“ขุดลึก 80 เมตรแล้ว รับสายหรือยัง จะขุดต่อไหมครับ?” เจ้าหน้าที่ควบคุมเครื่องมือคนหนึ่งยืดคอร้องถาม
เมื่อครู่เหล่าเฮ่อบอกให้ขุดก่อน 70 เมตร ตอนนี้ลึกถึง 80 เมตรแล้วนะ