เสิ่นเจาหยุ่นบังคับเมคาหลบการโจมตีของคู่ต่อสู้อีกครั้ง
คนดูด้านล่างยังด่าอยู่ แต่เสียงด่าเบาลงเรื่อยๆ
เสิ่นเจาหยุ่นเองก็เริ่มเบื่อแล้วเหมือนกัน
เธอตะโกนไปทางฝ่ายตรงข้ามว่า “นายยังมีท่าไม่อีกไหม”
“ใกล้ไม่ไหวแล้วใช่ไหม เธอจะเอาไม่อยู่แล้ว” ออร่าราชันย์ได้ยินคำพูดของอีกฝ่ายก็ตะโกนอย่างตื่นเต้น
เสิ่นเจาหยุ่นส่ายหัวแล้วหัวเราะ “เปล่า! แค่จะบอกว่า ถ้านายไม่มีท่าอื่นแล้ว จะกลับไปฝึกมาก่อนไหม”
พูดจบเธอก็ยกแขนขวาขึ้น
ตรงข้อมือขวาของเมคา มีแส้ยาวเส้นหนาเลื่อนออกมาอย่างรวดเร็ว
เธอบังคับเมคาฟาดแส้ลงพื้นอย่างแรง
บนพื้นเกิดรอยแส้ยาวสองเมตรทันที
เธอพยักหน้าแล้วยิ้ม “แส้นี่ดูเข้าท่าดีนะ”
ออร่าราชันย์ยืนอึ้งอยู่กับที่ “เธอใช้แส้เป็น แล้วทำไมเมื่อกี้ถึงไม่โต้ตอบเลย”
เมื่อกี้เขายังเดาอยู่เลยว่าอีกฝ่ายเป็นแค่ทหารเมคาเดี่ยวที่มีพรสวรรค์ แต่ยังไม่ค่อยรู้วิธีใช้อาวุธ ก็เลยไม่โจมตีสักที...
เสิ่นเจาหยุ่นมองไปที่คนดูด้านล่าง ซึ่งด่าจนเหนื่อยแล้วเอนหลังพิงพนักเก้าอี้พัก
เธอพูดอย่างเสียดายว่า “เพราะเมื่อกี้ยังเล่นไม่หนุก ตอนนี้หนุกแล้ว!”
พูดจบเธอก็ใช้นิ้วมือข้างเดียวจิ้มลงบนแผงควบคุมอย่างรวดเร็ว
เมคาบินขึ้นไปบนอากาศที่ระดับความสูงห้าเมตรอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็พุ่งเข้าใส่เมคาสีดำของฝ่ายตรงข้าม
เมคาสีดำยกดาบขึ้นอย่างรวดเร็วเพื่อจะโต้กลับ
แต่ในตอนที่เข้าใกล้เมคาสีดำในระยะหนึ่งเมตร แขนของเมคาสีเงินดำก็พลิกกลับอย่างรวดเร็ว