“ฉันไม่ยอมให้แกดูถูกแฟนคลับของฉัน ฉันจะเป็นตัวแทนแห่งความยุติธรรมเพื่อกำจัดแก!” ราชันย์โอหังกล่าวด้วยความฮึกเหิม
เขาคือนักแข่งกระจอกงอกง่อยเหมือนนักเขียนนิยายจมดินที่ไม่มีใครสนใจ
เขาอาศัยสารพัดกลเม็ดในการพ่ายแพ้มาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน ฉะนั้นจึงไม่เคยมีใครสนใจเขาเลย
ทว่า วันนี้ตราบใดที่เขาโค่นไอ้คู่แข่งกระจอกระดับ D ที่อยู่ตรงหน้าได้ เขาก็จะได้ผู้ชมด้านล่างมาเป็นแฟนคลับ
หากเขาจัดการแมตช์นี้ให้จบภายในห้านาทีได้... ไม่สิ ใช้แค่กระบวนท่าเดียว ปราบอีกฝ่ายให้สิ้นซากด้วยพายุสายฟ้า ผู้ชมด้านล่างทั้งยี่สิบกว่าคนก็จะต้องหันมาสนใจเขาแน่!
ตั้งยี่สิบแฟนคลับเชียวนะ!
เขาตื่นเต้นจนตัวสั่น รู้สึกเหลือที่จะกักเก็บอารมณ์ไว้ได้ เขาจะต้องชนะ!
เขาบังคับเมคา แล้วส่งจูบประหนึ่งเจ้าสำราญให้ผู้ชมอย่างโอ้อวด “กดติดตามฉัน แล้วดูฉันปราบเธอให้อยู่หมัดภายในกระบวนท่าเดียว! จะล้างแค้นให้พวกนาย!”
ผู้ชมตอบรับอย่างคึกคัก
“ถ้าเอาชนะอีกฝ่ายได้ พวกเราจะกดติดตามนาย!”
“พังเมคาฝั่งตรงข้ามให้ยับเลย!”
“ใช่ จะปราบให้ราบภายในกระบวนท่าเดียว!”
...
[การประลองระหว่าง ราชันย์โอหัง VS ฉันนี่แหละบรรพบุรุษแก เริ่มแล้ว!]
เสียงประกาศของสนามดังก้องกังวาน ราชันย์โอหังบังคับเมคาอย่างอีกเหิม ชักมีดแล้วบุกเข้าหา!
จูหยวนเหยาที่อยู่ข้างล่างเห็นภาพนั้นก็อดสบถไม่ได้ “ไอ้ราชันย์โอหังนี่มันหน้าด้านเกินไปแล้ว ระดับเมคาสูงกว่าเสี่ยวอวิ๋นแล้วยังเปิดฉากโจมตีไม่ทันบอกไม่ทันกล่าวอีก”
“ใช่ สารเลวไร้ยางอาย ยังมีหน้ามาเรียกตนเองว่าราชันย์โอหังอีก ควรเรียกว่าอวดอุตริน่าดู” จวงเยว่เจ๋อผงกศีรษะเห็นด้วย