“มนุษย์ต่างดาวบ้าเอ๊ย!” เฒ่าเฉียวเตะโต๊ะอีกครั้ง
“ไม่ขายแล้ว! ไม่ขายแล้ว!”
“ใช่! ไม่ขายให้พวกนั้นแล้ว!”
นอกจากเฒ่าเฉียวกับเปี๋ยอู่แล้ว ที่นี่ยังมีอีกแปดคนที่เฒ่าเฉียวเพิ่งเชิญมา
ทั้งแปดคนส่งเสียงเอะอะจอแจ แววตาที่มองเสิ่นเจาหยุ่นเต็มไปด้วยความหงุดหงิด
เมื่อครู่เฒ่าเฉียวยังบอกพวกเขาอยู่เลยว่า มีคุณชายเศรษฐีที่ไหนก็ไม่รู้ยอมจ่ายเหรียญดาราสามล้านต่อหนึ่งลูกบาศก์เมตรเพื่อซื้อแร่ของพวกเขา
ตอนนี้ดูแล้วจะใช่คุณชายเศรษฐีหรือเปล่าก็ไม่รู้ แต่ที่แน่ ๆ ไม่ใช่พวกใจป้ำแน่นอน
เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นตัวล็อกเมคาในมือของเสิ่นเจาหยุ่นกับพวกเขา แววตาของทุกคนก็เปลี่ยนเป็นหวาดเกรง
มนุษย์ต่างดาวพวกนี้ยังมีของจริงอยู่ในมือด้วย!
มีคนแอบบ่นในใจว่า ปากเสีย ๆ ของเฒ่าเฉียวคงดูคนผิด เลยพาโจรปล้นชิงมาให้หรือเปล่า?
เสิ่นเจาหยุ่นยื่นมือไปรองแก้วน้ำที่เกือบลื่นหล่น ท่าทางไม่รีบร้อนไม่เชื่องช้า ราวกับกำลังนั่งจิบชาอยู่ในชมรม “พวกคุณคงหาใครที่กว้านซื้อแร่ทั้งหมดในมือได้เหมือนฉันไม่ได้อีกแล้ว”
“ตอนนี้พวกคุณก็กำลังขาดเงินกันอยู่ใช่ไหม?” หลี่เสวี่ยโม่เดินไปยืนด้านหลังเสิ่นเจาหยุ่น “เธอยังยอมจ่ายเงินสดให้พวกคุณด้วยนะ”
เฒ่าเฉียวกับพวกพ้องจ้องเสิ่นเจาหยุ่นจนแทบจะพ่นไฟออกจากตา
เสิ่นเจาหยุ่นโยนตัวล็อกเมคาในมือเล่น
“ให้ตายสิ! ไป คุยกันข้างนอกหน่อย!” เฒ่าเฉียวเตะชายร่างกำยำที่ยืนเงียบอยู่ข้าง ๆ เบา ๆ ก่อนเดินออกจากเตาดินไป