“เจาหยุ่น ไม่ต้องสนใจฉัน เธอพันผ้าพันข้อมือต่อไปเลย! ฉันขอเก็บภาพไว้หน่อย”
จอสมองกลของโบรกเกอร์จางขยับเข้าไปใกล้อีกนิด
บนหน้าจอจอสมองกล มือของเสิ่นเจาหยุ่นเรียวยาว นิ้วมือเห็นข้อกระดูกชัดเจน
สมกับเป็นบรรพบุรุษจริง ๆ มือคู่นี้ยังสู้กล้ามหน้าท้องหกแพ็กได้เลย
เสิ่นเจาหยุ่นหันหลังให้ทันที ไม่ยอมให้เขาถ่าย
จวงเยว่เจ๋อเก็บจอสมองกล แล้วหันไปมองเสิ่นเจาหยุ่น “เธอต้องให้เขาถ่าย ช่วงนี้เขารับผิดชอบดูแลบัญชีส่วนตัวของพวกเรา”
“บรรพบุรุษ ช่วงนี้ถึงเธอจะไม่ลงแข่งถ้วยชิงอวี่ แต่จะปล่อยบัญชีโซเชียลทิ้งไว้ไม่ได้นะ แฟนคลับเรียกหาเธอกันใหญ่แล้ว!”
โบรกเกอร์จางเก็บจอสมองกลกลับมา
เขาไม่ต้องแต่งภาพด้วยซ้ำ แค่ใส่คำบรรยายสักประโยค ก็โพสต์รูปที่เพิ่งถ่ายลงบัญชีโซเชียลแล้ว
“เรียกหาฉันทำไม? ฉันก็ขายของอยู่บนนั้นเป็นประจำไม่ใช่เหรอ? เสื้อเชียร์ออกมาถึงรุ่นที่ห้าแล้วนะ” เสิ่นเจาหยุ่นดึงที่รัดข้อมือให้แน่น แล้วขยับนิ้วทั้งห้า
โบรกเกอร์จางอดกลอกตาขึ้นฟ้าไม่ได้
มีไอดอลแบบนี้ ไม่รู้ว่าเป็นบุญหรือกรรมของแฟนคลับบรรพบุรุษกันแน่
ลองดูคนอื่นสิ คอยเอาใจแฟนคลับอย่างระมัดระวัง แถมยังแจกของกันสารพัด
แต่พอเป็นเสิ่นเจาหยุ่น การเอาใจแฟนคลับคือยิงโฆษณา ส่วนของแจกแฟนคลับก็คือขายของ
โบรกเกอร์จางเลื่อนไปดูโพสต์ขายเสื้อเชียร์ก่อนหน้านี้ แล้วจ่อจอสมองกลไปตรงหน้าเสิ่นเจาหยุ่น “ดูสิว่าแฟนคลับเธอพูดอะไรกันบ้าง”
เสิ่นเจาหยุ่นกำลังวอร์มร่างกาย