คนสองคนในสนามฝึกยังคงวิ่งอย่างยากลำบาก ส่วนโบรกเกอร์จางก็ทำหน้าที่ถ่ายคลิปอย่างขยันขันแข็ง
เสียงฝีเท้าของจวงเยว่เจ๋อหนักขึ้นเรื่อย ๆ เหงื่อไหลจากคางหยดลงพื้นสีเทา ทิ้งรอยจุดสีเข้มไว้
ส่วนเสิ่นเจาหยุ่นยังดูสบายดี
นอกสนามฝึก เซี่ยซิงอวี่หิ้วถุงอาหารใบใหญ่เข้ามา
ด้านหลังเธอยังมีจูหยวนเหยา หลี่เสวี่ยโม่ และคนอื่น ๆ ตามมาด้วย
เซี่ยซิงอวี่กวักมือเรียกทุกคน “กินมื้อเช้ากัน! อาหารเช้าจากหอรวมรสที่สั่งไว้เมื่อวาน”
“ว้าว! หอรวมรสเลยเหรอ! อาหารประเทศฮัวกั๋วที่ร้านนี้ทำเลียนแบบ บรรพชนฉื่อเคยชมว่ารสชาติเหมือนต้นตำรับที่สุด” จูหยวนเหยารับเกี๊ยวคริสตัลจากเซี่ยซิงอวี่
“มีซาลาเปาไส้ผักกาดดองไหม?” จวงเยว่เจ๋อยืดคอถาม
“วิ่งของนายไป!” ติงเฉิงยวี่วางมือค้างไว้บนปุ่มเครื่อง แล้วจ้องจวงเยว่เจ๋ออย่างข่มขู่
“หัวหน้าทีม! ผมไม่กินแล้ว!”
จวงเยว่เจ๋อก้มหน้าก้มตาเร่งฝีเท้า
“โธ่เอ๊ย! วันนี้น้ำแกงเส้นก็ทำได้อร่อยดีนะ เสวี่ยโม่ ยังเหลืออีกชาม” เซี่ยซิงอวี่มองสองคนในสนามฝึกพลางพูดอย่างร่าเริง
“ลูกชิ้นปลาหมึกในมือหัวหน้าทีมก็อร่อยเหมือนกัน”
หลี่เสวี่ยโม่ชี้ชามในมือติงเฉิงยวี่
ติงเฉิงยวี่ยื่นชามให้เธอ
หลี่เสวี่ยโม่รับมาอย่างดีใจ หัวหน้าทีมช่างรู้ใจจริง ๆ
ทุกคนมารวมตัวกันแบ่งอาหารเช้า กินไปก็ชมไปว่าอันนี้สดใหม่ อันนั้นยังคงรสชาติของวัตถุดิบไว้ได้ดี...
แม้แต่โบรกเกอร์จางที่อยู่นอกสนามฝึก คอยถ่ายเสิ่นเจาหยุ่นไม่หยุด ก็ยังถูกกลิ่นอาหารล่อให้ไปกินด้วย