เสิ่นเจาหยุ่นคิดว่าไปหาที่อื่นคุยธุรกิจกับกูกูกากาดีกว่า
แน่นอนว่าเธอไม่ได้อยากได้ห้องนักบินของกูกูกากามาครอบครองหรอกนะ!
เสิ่นเจาหยุ่นตบต้นขาฉาดอย่างตื่นเต้น ก่อนควบคุมแท่นควบคุม มือขวากระชากขึ้นมา...
ชิ้นส่วนที่ก่อนหน้านี้เรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ กลับถูกร้อยเป็นพวงไว้ แถมยังเป็นพวงยาวถึงสองเส้น
พอเธอกระชากขึ้นมาแล้วสะบัดต่อ ชิ้นส่วนพวงหนึ่งก็ปลิวไปพาดคอทันที
มือซ้ายตามมาคว้าอีกพวงขึ้นมา
เมคาสีแดงชาดมีพวงชิ้นส่วนห้อยอยู่ที่คอ ส่วนมือซ้ายก็มีชิ้นส่วนห้อยอยู่อีกพวง
มันก้มตัวลงอย่างยากลำบาก ก่อนคว้าเมคาสีเหลืองที่เหลือแต่โครงขึ้นมาด้วยมือขวา
จากนั้นก็เดินโซเซไปทางแท่นยก
ทั่วสนามแข่งเต็มไปด้วยหลุมลึกหนึ่งถึงสองเมตร ซึ่งเกิดจากแรงระเบิดก่อนหน้านี้
เมคาสีเหลืองถูกลากไป ตกลงในหลุมแล้วถูกดึงขึ้นมา สั่นสะเทือนไม่หยุด
ผู้ชมด้านล่างพากันตะลึง
“ไม่สิ บรรพบุรุษกำลังทำอะไรอยู่?”
“บรรพบุรุษหิ้วทั้งคนทั้งเมคากลับไปเลยเหรอ?”
“ให้ตายเถอะ! กูกูกากาจะได้เจอบรรพบุรุษแล้วเหรอ?”
“ไม่ยุติธรรมเลย! แค่เพราะกูกูกากาบอกว่าบรรพบุรุษเอาชิ้นส่วนที่ถอดได้กลับไปทั้งหมด ชิ้นส่วนพวกนั้นก็เลยเป็นของบรรพบุรุษ แล้วเธอก็ได้โอกาสเจอบรรพบุรุษงั้นเหรอ?”
“อ๊ากกก... คราวหน้าฉันก็จะจ่ายเงินให้บรรพบุรุษจับคู่ให้บ้าง! ฉันก็อยากเจอบรรพบุรุษเหมือนกัน!”
...
จวงเยว่เจ๋อกลั้นใจพูดไม่ไหว “หิ้วกลับไปทั้งคนเลย ไม่เว้นแม้แต่ห้องนักบินสินะ?