เสิ่นเจาหยุ่นไม่พูดอะไร แต่กูกูกากากลับฉวยโอกาสคุยกับไอดอลของตัวเอง
“ชีวประวัติเสิ่นเจาหยุ่น ฉันอ่านมาเยอะเลยนะ
ในนั้นเขียนว่าเทพธิดาใจกว้าง โอบอ้อมอารี อดทนต่อความยากลำบาก ชอบช่วยเหลือคนอื่น อารมณ์ขันดี แถมยังแยกแยะถูกผิดชัดเจน
บรรพบุรุษ เธอไม่เห็นจะเหมือนสักนิด ฉันบอกว่าเป็นแฟนคลับเธอแท้ ๆ เธอกลับอัดฉันหนักกว่าเดิมอีก”
พอได้ยินเธอพูดถึงหนังสือห่วย ๆ พวกนั้น ความเศร้าสร้อยและอาลัยอาวรณ์ทั้งหมดของเสิ่นเจาหยุ่นก็หายวับไป
ชื่อของเธอถูกเอาไปใช้กันจนเกลื่อนกลาดยังพอว่า ดันเขียนหนังสือห่วย ๆ หลอกคนอีก
พวกเขาอย่าคิดถึงเธอเลยจะดีกว่า
เสิ่นเจาหยุ่นหันกลับมา ยิ้มให้กูกูกากาอย่างสุภาพ “ฮะ ๆ... เธออ่านหนังสือปลอมน่ะ อย่าไปเชื่อ”
กูกูกากาส่ายหน้า พลางกำหมัด “ไม่ว่าหนังสือจะเขียนเรื่องจริงหรือเปล่า ฉันก็คิดว่าเสน่ห์ส่วนตัวของบรรพบุรุษไม่ได้ด้อยกว่าเทพธิดาเสิ่นเลย ฉันชอบเธอนะ!
เธอเป็นคนที่ใช้วิชาเหินบินแบบอู๋ได้เก่งที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นมา วิดีโอที่เธอสอนในสถาบันสหพันธ์ทำให้ฉันตาสว่าง ฉันเลยตัดสินใจเปลี่ยนชีวิตตัวเองไปตลอดกาล!”
“โอ้! เด็ก ๆ ก็ควรตั้งใจเรียนหนังสือสิ” เสิ่นเจาหยุ่นก้มลงดูข้อความบนจอสมองกล
หานเวยคนนี้ส่งข้อความหาเธอไม่หยุด
เดี๋ยวก็บอกว่ารอบนอกสนามถ้วยชิงอวี่มีสื่อมารุมล้อมเต็มไปหมด เดี๋ยวก็บอกให้เธอรีบไป
“ฉันไม่เรียนแล้ว ฉันสอบผ่านการรับสมัครทหารรอบฤดูใบไม้ผลิเดือนหน้าแล้ว