“ยิงมัน!”
“ฆ่ามันให้ตาย!”
“ชดใช้ด้วยชีวิตซะ...”
“ปล่อยให้พวกเราจัดการเอง!”
......
เสียงตะโกนระลอกแล้วระลอกจากเหล่าเอ็นพีซีบนยานพาหนะบินได้โหมกระหน่ำราวคลื่นทะเล
พวกเขาทั้งโกรธแค้นและไม่ยินยอม นี่คือการไม่ยอมจำนนของวิญญาณผู้ล่วงลับ
แววตาของเสิ่นเจาหยุ่นดุดัน มือข้างหนึ่งจับพวงมาลัย อีกข้างเหนี่ยวไกปืนไฟ
“ครืน... ครืน...”
“ครืนครั่น... ครืน...”
......
เสียงระเบิดดังขึ้นกลางฟ้าไม่หยุด
กระสุนปืนใหญ่ลูกแล้วลูกเล่าระเบิดใส่หางของสัตว์อินทรีครามเก้าฟ้าด้านล่างราวกับลูกไฟ
สัตว์อินทรีครามเก้าฟ้ากระพือปีกหลบอย่างเกรี้ยวกราด ลมพายุที่มันก่อขึ้นกลับไม่ส่งผลต่อยานสีแดงที่บินอยู่ด้านบนแม้แต่น้อย
มันพุ่งชนยานสีแดงอย่างดุดันยิ่งกว่าเดิม
“ไอ้ของไร้ค่า เข้ามาเลย!” มุมปากของเสิ่นเจาหยุ่นเม้มแน่น มือยังคงขยับไม่หยุด
เธอไม่กลัวเลยสักนิด!
ยานพาหนะบินได้หมุนวูบ บินเฉียดหางของมันไป
ด้านล่าง เซี่ยซิงอวี่กับจูหยวนเหยาเพิ่งมาพบกัน
พอเห็นยานพาหนะบินได้กำลังต่อสู้กับสัตว์อินทรีครามเก้าฟ้าบนท้องฟ้า ทั้งคู่ก็อดชะงักไม่ได้
เซี่ยซิงอวี่นึกถึงเสียงของเสี่ยวอวิ๋นเมื่อครู่แล้วถามอย่างตื่นเต้นว่า “เสี่ยวอวิ๋น เธอเป็นคนขับยานพาหนะบินได้ลำนั้นอยู่บนฟ้าเหรอ?”
ยานพาหนะบินได้บนฟ้ามีอาวุธหนักเหลือเกิน ต่อให้เป็นสัตว์อินทรีครามเก้าฟ้าที่แข็งแกร่ง ยังถูกระเบิดจนไฟลุกท่วม
แต่ดูท่าสัตว์อินทรีครามเก้าฟ้าจะมีพลังชีวิตมหาศาล ถึงอย่างนั้นก็ยังสู้กลับได้ แถมยังพยายามใช้กรงเล็บฉีกยานพาหนะบินได้ลำนั้นอยู่ตลอด
ส่วนยานพาหนะบินได้ที่ถูกไล่ล่า บินเข้าใกล้บ้างห่างออกไปบ้าง คล้ายกำลังยั่วโมโหสัตว์อินทรีครามเก้าฟ้าตัวนั้น ไม่ได้กังวลเลยว่าจะถูกยิงจนตก
คนขับยานพาหนะบินได้เก่งชะมัด!
“ยานพาหนะบินได้เอามาเล่นแบบนี้ได้ด้วยเหรอ?” จูหยวนเหยาอ้าปากค้าง
มันเหลือเชื่อเกินไปแล้ว สัตว์ประหลาดประเภทนกที่เป็นราชาแห่งท้องฟ้า กลับไล่ยานพาหนะบินได้ที่มนุษย์ขับอยู่บนฟ้าไม่ทัน
“เสี่ยวอวิ๋นอยู่หน่วย 06 หมายเลขยานพาหนะบินได้คือ 06 นั่นเป็นยานของเสี่ยวอวิ๋น!” หลี่เสวี่ยโม่ร้องอย่างตื่นเต้น
เธอจับตาดูสถานการณ์บนฟ้ามาตลอด ตั้งแต่ยานลำนี้บินต่ำ เธอก็สังเกตเห็นแล้ว