ในห้องแห่งหนึ่ง ณ ดาราจักรชายขอบ
เฉียนลี่เฉิงจับจ้องจอถ่ายทอดสดขนาดใหญ่ตรงหน้าไม่วางตา
ตั้งแต่การแข่งขันระหว่างหลายสถาบันเริ่มขึ้น เขาก็นั่งดูอยู่ตรงนี้มาตลอด
สายตาของเขาติดตามเมคาโฆษณาสีขาวลำนั้นไม่ห่าง
พอสถาบันจักรวรรดิประกาศสับเปลี่ยน จอสมองกลที่วางอยู่ข้างตัวเขาก็สั่นขึ้นมา
รายชื่อชุดหนึ่งเด้งขึ้นบนจอสมองกล
เขามองหน้าจอแล้วถอนหายใจ คาดไว้อยู่แล้วว่าต้องมีพวกแมลงทนไม่ไหวที่ดาวเป่าจูแม่เหล็กโลก
เขาหยิบจอสมองกลขึ้นมา มือสั่นเทาส่งข้อความออกไปหลายข้อความ
วางจอสมองกลลงแล้ว เขาก็หันกลับไปมองจอถ่ายทอดสด เห็นเมคาโฆษณาสีขาวลำนั้นอีกครั้ง แววตายังคงซับซ้อนเหมือนเดิม
คราวนี้มีเขาอยู่ด้วย เรื่องเมื่อ 300 ปีก่อนจะไม่เกิดขึ้นอีก
…………
ณ สนามประลองกลาง อู๋เจิ้นเวย ตัวแทนกองทัพที่สิบสาม ลุกพรวดขึ้นพร้อมจอสมองกลในมือ แล้วเดินออกไป
ขณะเดียวกัน จอสมองกลของเฉียนฮวาชีที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ก็สั่นขึ้นมา
เธอกวาดตามองจอสมองกล คิ้วขมวดเล็กน้อย สีหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย
แต่เธอไม่ได้พูดอะไร เพียงกดปิดจอสมองกลก่อน แล้วหยิบปืนบนโต๊ะขึ้นมาหมุนเล่นอย่างแนบเนียน
เธอยังมีอารมณ์ขันพอจะหยอกกัวอี้ซิงจากกองทัพส่วนกลาง “ดูท่ารอบนี้อันดับของสถาบันจักรวรรดิพวกนายคงต้องร่วงไปอยู่ท้ายแถวอีกแล้วล่ะ”
กัวอี้ซิงด่า “พูดให้น้อยลงสักสองคำแล้วจะตายหรือไง?”
เฉียนฮวาชียิ้ม “ปกติฉันไม่ค่อยพูดหรอก แต่พอเจอกองทัพส่วนกลางของพวกนายทีไร ก็อดพูดมากไม่ได้ทุกที”
กัวอี้ซิงคร้านจะสนใจเธอต่อ จึงหันไปมองจอถ่ายทอดสด