จ้าวจงอวี่รู้สึกเหมือนมีอะไรจุกอยู่ในใจ...
ช่างผลิตเมคาคนหนึ่งจากสถาบันจักรวรรดิก็เอ่ยขึ้นมาลอย ๆ ว่า “เมคาของสถาบันพวกคุณก็โดนคนจากสถาบันร่วมไซ่หานถอดก้อนพลังงานออกไปเหมือนกันไม่ใช่เหรอ?”
จังหวะนั้นท้องของหลี่จิ่นเซวียนก็ร้องโครกคราก
ทุกคนพร้อมใจกันหันไปมองเธอ
หลี่จิ่นเซวียนขึ้นเสียงอย่างหงุดหงิด “มองอะไรกัน? การแข่งขันรอบที่แล้วพวกนายก็หิวเหมือนกันไม่ใช่เหรอ? อยู่กับพวกสถาบันจักรวรรดิก็ได้แต่หิว วันนี้ไม่ตีสถาบันสหพันธ์ที่หนึ่งแล้ว! ไปแย่งน้ำหล่อเลี้ยงชีวิต กระสุน แล้วก็ก้อนพลังงานกันก่อน!”
จ้าวจงอวี่รู้สึกจุกยิ่งกว่าเดิม
…………
วันถัดมา หอส่งสัญญาณ
เสิ่นเจาหยุ่นกับคนอื่น ๆ กำลังกินมื้อเช้า
เซี่ยไป๋ก้มหน้าจิ้มจอสมองกลเบา ๆ แล้วภาพก็ฉายขึ้นมา
แม้เมื่อวานเขาจะเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้ทุกคนฟังแล้ว แต่ข้อมูลที่เล่าไปยังตกหล่นอยู่บ้าง จึงต้องเปิดวิดีโอที่บันทึกไว้เมื่อวานให้ทุกคนดูอีกรอบ
“หลังจากวิทยาลัยผิงเหอเปลี่ยนทรัพยากรในรอบแรก พวกเขาก็ยึดสถานีพลังงานไว้ได้ เมื่อวานตอนบ่ายสามโมง สถาบันจักรวรรดิกับวิทยาลัยอังโกลัวส่งเมคา 6 เครื่องเข้าโจมตีวิทยาลัยผิงเหอ”
“ตอนบ่ายสามโมงครึ่ง ฉินเลี่ยกับหลี่เสวี่ยโม่ตามไปถึง แต่สถาบันจักรวรรดิกับวิทยาลัยอังโกลัวหนีไปแล้ว วิทยาลัยผิงเหอพ่ายแพ้!”
“วิทยาลัยอังโกลัวคงเดาได้ว่าพวกเรายึดหอส่งสัญญาณไว้ อุปกรณ์ส่งสัญญาณตลอดเส้นทางถูกระเบิดทิ้งหมดแล้ว”
ภาพเปลี่ยนไปแต่ละครั้ง เซี่ยไป๋ก็อธิบายประกอบไปด้วย