“พวกเราคือชมรมกุหลาบ! พวกเราคือทหารเมคาเดี่ยวผู้กล้าหาญ!” เจียงหรงโจวที่ไว้ผมเกรียนตบแท่นควบคุมดังปัง
ดาบยาวแทงทะลุมดทองประกายตัวหนึ่งในพริบตา เมคาของเธอไล่ตามอาปี้ทันแล้ว
เซียวหลิ่ว อันวั่ง และกู้ชิงเวยไม่ได้พูดอะไร แต่ก็มุดลึกเข้าไปตามพวกเธอด้วย
“พวกเราไปด้วย!” เมคาของจูหยวนเหยาอยู่หลังเมคาของชมรมกุหลาบมาติด ๆ
“ไปกันเถอะ! เมคาของพวกเรายังดีกว่าของพวกเธออีกนะ” หลินชิงพูดพลางตามไปด้วย
เมคาของเขาเปื้อนเมือกเหนียวชวนคลื่นไส้ไปหมด ยิ่งทำให้เขาเกลียดสัตว์ประหลาดพวกนี้เข้าไปใหญ่
“น่าเสียดาย ท่าเท่ ๆ ตอนพี่ชายออกโรง ไม่มีทางให้ผู้ชมได้เห็น ไม่งั้นไม่รู้ว่าจะเพิ่มแฟนคลับได้ตั้งเท่าไร!”
จวงเยว่เจ๋อถอดหมวกบนหัวออก แล้วโยนส่ง ๆ ไปข้างทาง ก่อนจะตบแผงควบคุมอย่างแรง
เมคาของเขาพุ่งฉิวไปตามหลังเมคาของหลินชิง
เซี่ยซิงอวี่หันกลับไปมองอุโมงค์เหมืองที่เต็มไปด้วยซากสัตว์ประหลาดเป็นครั้งสุดท้าย “เสี่ยวอวิ๋นจะตามพวกเราทันไหมนะ?”
“เฮ้อ...” ติงเฉิงยวี่ถอนหายใจ
หากจะหารังของสัตว์ประหลาดให้เจอ พวกเขาต้องลงไปลึกใต้ดินอีกเป็นร้อยเมตร ไม่เพียงแต่สัตว์ประหลาดจะมีจำนวนมากขึ้น สัญญาณก็ยังถูกรบกวนด้วย
เดิมทีคิดว่าเลือกภารกิจที่ปลอดภัยที่สุดให้ทุกคนแล้ว ใครจะนึกว่าเป็นภารกิจที่อันตรายที่สุด
แต่จะเกลี้ยกล่อมให้พวกเขากลับไปหรือ?
คนจากดาวชายขอบไม่มีทางถอยเมื่อเผชิญหน้ากับสัตว์ประหลาด
ตั้งแต่กลายเป็นทหารเมคาเดี่ยว พวกเขาก็แบกรับหน้าที่ปกป้องบ้านเกิดและสังหารศัตรูไว้แล้ว