“ไปกับพวกเรา!” เมคาสีเงินดำแดงเขียวของเสิ่นเจาหยุ่นคว้าตัวหญิงที่คุกเข่าอยู่บนพื้นขึ้นมา “คนอื่นหาทางหลบเข้าไปในเขตที่มีโล่แสงคุ้มกัน”
“ฉันไปด้วย! ครอบครัวฉันยังอยู่ในเขตร้าง!” คนที่เมื่อครู่ยังหมดสติอยู่ ไม่รู้ฟื้นขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไร เธอยื่นมือสั่นเทาไปทางเมคาของเสิ่นเจาหยุ่น
“ถ้าพวกคุณยังมีแรงเหลือ... ฉันแนะนำให้ไปขอความช่วยเหลือจากกองทัพมากกว่า” เสิ่นเจาหยุ่นเก็บจอสมองกล
“พวกเราเป็นแค่ชาวเมืองท้องถิ่นที่ต่ำต้อยที่สุด คนในสถานกักกันก็เข้าข้างเจ้าของเหมืองทั้งนั้น...” เสียงของเปี๋ยอู่แหบพร่าเล็กน้อย “กองทัพจะสนใจพวกเราเหรอ?”
“ตามข้อ 56 บทที่ 5 แห่งระเบียบการรับมือเหตุฉุกเฉินของกองพลสี่สหพันธ์ เมื่อเขตชุมชนของประชาชนถูกสัตว์ประหลาดโจมตี กองพลที่ประจำการอยู่ต้องเริ่มขั้นตอนตอบสนองระดับหนึ่งทันทีที่ได้รับคำร้องขอความช่วยเหลือ ห้ามประวิงเวลาไม่ว่าด้วยเหตุผลใดก็ตาม”
เสิ่นเจาหยุ่นยกมุมปาก นิ้วเคาะแท่นควบคุมเป็นจังหวะ “ข้อนี้ไม่ได้แก้มาสามร้อยปีแล้ว คราวนี้เจ้าของเหมืองไม่ได้เป็นคนตัดสินใจหรอกนะ”
“ที่นี่มีกองทัพด้วยเหรอ? ที่นี่ไม่ใช่เขตที่ไม่มีใครดูแลหรอกหรือ?” เปี๋ยอู่สลับหน้าจอจอสมองกลเพื่อค้นข้อมูล
“ดาวจินซาเกิดสัตว์ประหลาดคลุ้มคลั่ง กองพลสี่เข้ามาประจำการตั้งแต่สัปดาห์ก่อนแล้ว ส่วนเหตุผลที่ไม่ไปเมืองโอเอซิส... ก็ต้องถามพวกคุณเองแล้วล่ะ” น้ำเสียงของเสิ่นเจาหยุ่นเย็นชาลงเล็กน้อย