เสิ่นเจาหยุ่นกับหลี่เสวี่ยโม่แข่งกับเวลา ไล่ล่าสังหารสัตว์ประหลาดไปทีละตัว
ในที่สุดสัตว์ประหลาดที่กระจัดกระจายอยู่ท่ามกลางฝูงชนก็ถูกพวกเธอกำจัดจนหมด
เฒ่าเฉียววิ่งกะเผลกเข้ามาหาเสิ่นเจาหยุ่น “ยังไม่จบ... ยังมีสัตว์ประหลาดอีก...”
“สัตว์ประหลาดโผล่มาจากไหน?” เสิ่นเจาหยุ่นดึงมีดกากบาทออกจากร่างมดทองประกาย
ของเหลวสีทองคล้ำไหลลงมาตามคมมีด หยดลงพื้นแล้วมีควันเขียวลอยขึ้น แสงอาทิตย์ตกกระทบใบมีด สะท้อนประกายคมกริบ
“ไปที่ภูเขาจำลองตรงน้ำพุ! คนตั้งเยอะไปหางานทำอยู่ที่นั่น แล้วก็พักอยู่แถวนั้น” กล้ามเนื้อบนแก้มเฒ่าเฉียวกระตุก ก่อนเขาจะถอนหายใจออกมา “พวกเขาตายกันหมดแล้ว”
สัตว์ประหลาดกินคนที่อยู่ตรงนั้นก่อน ถึงค่อยคลานออกมา
ยังมีสัตว์ประหลาดอีกหลายตัวติดค้างอยู่ที่นั่น
“ฉันจะไปที่ภูเขาจำลองก่อน เธอจัดการทางนี้ ส่วนงานที่หัวหน้าทีมสั่งพวกเราไว้ก็ฝากเธอจัดการด้วย”
มือของหลี่เสวี่ยโม่ที่วางอยู่บนแท่นควบคุมยังสั่นไม่หยุด สายตาเหลือบไปเห็นชายคนหนึ่งนอนจมกองเลือด
เธอจำเขาได้ หัวโล้นที่ยังคุยธุรกิจกับเสี่ยวอวิ๋นเมื่อเช้านี้เอง เธอไม่มีเวลามัวกลัว สองมือขยับรัวบนแท่นควบคุม
เธอช่วยอะไรได้ไม่มาก เมืองชั้นในปิดตาย เรื่องที่หัวหน้าทีมสั่งไว้คงต้องยกให้เสี่ยวอวิ๋นจัดการ
สิ่งเดียวที่เธอทำได้คือแข่งกับเวลา สังหารสัตว์ประหลาดเพื่อถ่วงเวลาให้เสี่ยวอวิ๋นได้มากที่สุด