ตอนนั้นเธอโบกมือเรียก ก่อนยัดปากกาใส่มือช่างจางทันที
“ศูนย์วิจัยของเราไม่ได้ต้องการแค่นักวิจัยฝีมือดี แต่ยังต้องการคนดูแลจัดการด้วย ที่ผ่านมาฉันวิ่งวุ่นไปทั่ว พอฉันไม่อยู่ คุณก็ช่วยจัดการเรื่องต่าง ๆ ได้ดีมาตลอด ต่อไปถ้าฉันไม่อยู่แล้ว คุณก็ต้องช่วยเฝ้าที่นี่ต่อ”
ช่างจางถือปากกาไว้ ทำท่าจะลุกขึ้นยืน “ทุกคนเห็นว่าผมอายุมากแล้ว ถึงได้ค่อนข้างไว้ใจผม...”
เขารู้ดีว่าแม้จะดูเหมือนแค่ให้เขาเขียนข้อความ แต่แท้จริงแล้วนี่คือการจัดวางหน้าที่ในสถาบันวิจัย
ตามความหมายของศาสตราจารย์เสิ่น ขอเพียงเขาเขียนข้อความเหล่านี้ลงไป ตำแหน่งของเขาก็จะสูงที่สุดในสถาบันวิจัยรองจากศาสตราจารย์เสิ่น
เสิ่นเจาหยุ่นหันไปทางหน้าต่างกระจกทรงสี่เหลี่ยมที่เพิ่งติดตั้งใหม่ ซึ่งมีทั้งสีแดงและสีน้ำเงิน “คุณลองถามว่านตงซวี่ดูสิว่าเธอเชื่อใจคุณไหม”
“พวกเราเชื่อใจช่างจางกันทุกคนค่ะ! ปีที่แล้วดาวน้ำแข็งของฉันในถิ่นเดิมถูกสัตว์ประหลาดบุกโจมตี ก็ได้ช่างจางนี่แหละที่ช่วยหาทางย้ายทะเบียนราษฎรของฉันมายังดาวศูนย์กลาง ครอบครัวฉันถึงได้ย้ายตามมาปักหลักที่ดาวศูนย์กลางได้ ไม่อย่างนั้นพวกเขาคงต้องไปอยู่ดาราจักรชายขอบแล้ว”
ว่านตงซวี่ที่ยังดูเป็นนักเรียนอยู่ยื่นมือไปกดไหล่อีกข้างของช่างจางไว้ด้วย
“ใช่เลย! บางครั้งศาสตราจารย์เสิ่นกับคนจากกองร้อย 302 ก็แอบเข้าไปในถ้ำต่างดาว ยังต้องอาศัยคุณช่วยหาทางรับมือกับคนจากส่วนกลางด้วย” หลูเฟยหมินพูดพลางยิ้ม
ชูซิ่งส่งเสียงเชียร์อยู่ข้าง ๆ “ช่างจาง กลัวว่าคนจะมารบกวนเยอะเกินไปหรือคะ? เรื่องไหนที่คุณยุ่งไม่ไหว ก็เรียกฉันไปช่วยได้นะ”