เสิ่นเจาหยุ่นเอนพิงเสาโลหะอย่างสบายใจ “อ้อ ไม่สิ! บางทีฉันอาจคิดผิดก็ได้ พวกคุณอาจมาขอลายเซ็นฉันก็ได้นะ”
“ใครจะมาขอลายเซ็นเธอ ฉันมาเพราะจะด่าเธอต่างหาก” ชายสะพายเป้โมโหจนหยิบขวดน้ำที่ดื่มไปครึ่งขวดออกมา
“เธอทำฉันขาดทุนยับ เงินเก็บส่วนตัวหายเกลี้ยงเลย!” อีกคนชี้หน้าเสิ่นเจาหยุ่นพลางด่าด้วยความโกรธ
เด็กหนุ่มคนหนึ่งที่อยู่นอกประตูตะโกนอย่างโมโหว่า “ใครใช้ให้พวกนายเอาระเบิดกลิ่นเหม็นไปใส่เมคาของสถาบันจักรวรรดิ เพื่อล่อสัตว์ประหลาดกันล่ะ?”
“ก็เพราะเธอถอดขาเมคายมทูตของรุ่นพี่จ้าวไปขายไง ช่วงสองวันนี้รุ่นพี่จ้าวถึงไม่อัปคลิปฝึกซ้อมเลย!” หญิงสาวอีกคนในชุดนักศึกษาของสถาบันจักรวรรดิชูขวดน้ำขึ้นด่า
เสิ่นเจาหยุ่นตอบอย่างไม่แยแส “ฉันได้ขาเมคามาด้วยความสามารถของตัวเอง จ้าวจงอวี่ก็ไม่ได้โทษฉัน คนของสถาบันจักรวรรดิก็ไม่ได้มาคิดบัญชีกับฉันสักหน่อย พวกคุณจะเดือดร้อนแทนพวกเขาทำไม?”
ท่าทีมั่นอกมั่นใจของเธอทำเอาฝูงชนที่มาล้อมเอาไว้กลืนไม่เข้าคายไม่ออก
ให้ตายสิ ที่เธอพูดก็มีเหตุผลด้วยแฮะ
จวงเยว่เจ๋อที่ยืนอยู่ข้าง ๆ พลันเรียกความมั่นใจกลับคืนมาได้ เขาทุบอกผางแล้วพูดว่า “ใครแพ้พนันก็แทงตาถัดไปข้างสถาบันสหพันธ์ที่หนึ่งเอาทุนคืน ส่วนใครที่ผิดหวังกับไอดอลก็แค่เปลี่ยนไปเป็นแฟนคลับคนอื่น! เด็กผู้หญิงฉลาดเป็นกรดอย่างบรรพบุรุษหมายเลข 01 ของพวกเรา เก่งกว่าจ้าวจงอวี่เป็นร้อยเท่าไม่ใช่หรือไง?”