มีดกากบาทของเมคาสีเงินดำแดงเขียวดีดออกมาอีกครั้ง มันเลียนแบบวิถีการสะบัดแส้เมื่อครู่ แล้วแทงเข้าใส่ช่องเก็บแหล่งพลังงานของเมคาสีน้ำเงิน
“ปัง!” แส้ของเมคาสีน้ำเงินหลุดมือ ฟาดใส่มีดกากบาทอย่างแรง
ทันทีที่ดาบกับแส้ปะทะกัน เมคาสีน้ำเงินก็กำหมัดพุ่งเข้าใส่เมคาสีเงินดำแดงเขียว
เส้นเลือดปูดขึ้นบนลำคอของหลานเวยอวี่
เส้นประสาทในหัวของเธอขาดผึง
“เชี่ย! รุ่นพี่หลานหลุดแล้วเหรอ?”
“เหลือเชื่อ! รุ่นพี่หลานผู้อ่อนโยนมาตลอด โดนยั่วจนเขวี้ยงแส้ ทิ้งมาดซัดด้วยมือเปล่าแล้ว!”
“ขอประกาศเลยว่า บรรพบุรุษนี่เหนือชั้นจริง ๆ ขนาดนักบุญเจอบรรพบุรุษยังต้องเสียอาการ!”
......
เหล่านักเรียนด้านล่างมองอาวุธที่หล่นกระแทกพื้นแล้วอดทอดถอนใจไม่ได้
เมคาสีเงินดำแดงเขียวตั้งตัวไม่ทัน ถูกต่อยเข้าที่อกอย่างจัง
แผ่นเกราะสีดำบุบเข้าไปเป็นแอ่ง
“หลานหลาน! ในที่สุดเธอก็ฟื้นแล้ว!” เสิ่นเจาหยุ่นโดนต่อย แต่ดวงตากลับเป็นประกายกว่าเดิม ร้องเรียกอย่างตื่นเต้นกว่าเดิมเสียอีก!
เธอนั่งตัวตรง มือทั้งสองขยับไปมาบนแผงควบคุมอย่างรวดเร็ว
“เดี๋ยวจะทำให้เรียกหลานหลานไม่ออกอีกเลย!” หลานเวยอวี่ตะโกนลั่น มือทั้งสองกดลงบนแผงควบคุมเต็มแรง
ตอนนี้เธอลืมกลเม็ดทั้งหมดในหัวไปแล้ว ลืมหนังสือทุกเล่มที่เคยอ่าน
เธอจ้องเมคาสีเงินดำแดงเขียวที่กระโดดโลดเต้นอยู่ตรงหน้าเขม็ง
กำหมัดเหวี่ยงเข้าใส่ ฝีเท้าพุ่งฉับไว
ต่อยแล้วต่อยอีก เป้าหมายเดียวของเธอคือชกเมคาฝั่งตรงข้ามให้ระเบิดเป็นชิ้น ๆ
เมคาสีน้ำเงินเหวี่ยงหมัดซ้ายเข้าใส่หัวของเมคาสีเงินดำแดงเขียว