“การประมูลแบบยื่นซองคืออะไร?” ทหารเมคาเดี่ยวคนหนึ่งจากวิทยาลัยอังโกลัวหันไปถามเพื่อนร่วมทีม
คนที่รู้เรื่องรีบแย้งทันควัน “ประมูลแบบยื่นซองอะไรกัน การประมูลต้องเปิดเผยราคาให้ตรวจสอบได้ บางทีก็เปิดซองพร้อมกันทุกคน แต่นี่เห็น ๆ อยู่ว่าเป็นการประมูลลับ!
หล่อนให้เราเขียนสิ่งที่ยินดีจ่ายให้ แล้วก็ไม่ให้เรารู้ไพ่ในมือของอีกฝ่าย จะได้เสนอราคาต่ำกว่าคู่แข่งไม่ได้ สุดท้ายคนได้ประโยชน์ก็มีแต่สถาบันสหพันธ์ที่หนึ่ง”
ฉีเจิ้งจากวิทยาลัยผิงเหอหันไปมองเสิ่นเจาหยุ่นอย่างเดือดดาล “มีโอกาสเสนอราคาแค่ครั้งเดียว? งั้นก็ต้องยื่นราคาสูงสุดไปเลยน่ะสิ เธอนี่โลภสุด ๆ!”
“ใช่น่ะสิ! สู้เปิดประมูลยังดีกว่า อย่างน้อยเราก็ยังประเมินสถานการณ์ได้!” อวิ๋นฮุ่ยกำหมัดแน่นด้วยความโมโห
คนจากวิทยาลัยอังโกลัวก็พากันจ้องเสิ่นเจาหยุ่นอย่างขุ่นเคือง
โจวป๋ออันรีบกระโดดออกมา “เมื่อกี้พวกคุณเลือกประมูลเองไม่ใช่เหรอ? ไม่ใช่ว่าอยากเคารพการแข่งขันกันหรอกหรือ? โครงการของรัฐบาลก็ให้หลายฝ่ายยื่นประมูลแข่งกันทั้งนั้น วิธีของเรานี่แหละเคารพการแข่งขันสุด ๆ”
เฉินถังอดกลอกตาไม่ได้
ที่เธอพูดว่าเคารพการแข่งขัน ก็แค่อยากให้บรรพบุรุษหมายเลข 01 เลิกเอาอันดับในการแข่งขันมาเป็นของต่อรอง
ใครจะไปคิดว่าอีกฝ่ายจะมีวิธีที่เหนือชั้นกว่านั้นอีก
ท่ามกลางสายตาเดือดดาลบ้าง พูดไม่ออกบ้างของทุกคน เสิ่นเจาหยุ่นยังคงสงบนิ่งอย่างยิ่ง
เธอยกจอสมองกลขึ้นช้า ๆ แล้วกวาดตามองทุกคน “ตอนนี้บ่ายโมงสี่สิบห้านาที บอกแล้วว่าจะให้เวลาห้านาที งั้นบ่ายโมงห้าสิบค่อยบอกเงื่อนไขมา”