เสิ่นเจาหยุ่นกวาดตามองรอบด้าน พอเห็นปฏิกิริยาของทุกคนก็ยิ้มอย่างพึงพอใจ
เธอหัวเราะร่าแล้วเอ่ยว่า “ต้องแข่งกันแบบสร้างสรรค์อย่างนี้สิ! เอาไปประมูลจะได้เงินสักเท่าไรกัน? ถ้าจะเล่นก็เล่นให้ตื่นเต้นกว่านี้หน่อย”
หลินชิงเกาศีรษะ พลางจัดทรงผมที่ถูกลมพัดจนยุ่ง “ไม่รู้เลยว่าพวกนั้นจะเสนอราคาเท่าไรกันบ้าง”
หลี่เสวี่ยโม่ยิ้มจนตาหยี “น่าจะมากกว่าที่งกพลังงานกันนะ”
ตอนนี้หลี่เสวี่ยโม่รู้สึกว่าการแข่งขันทำเงินได้จริงอย่างที่เสี่ยวอวิ๋นบอกไว้
ไม่ว่าจะลงแข่งถ้วยชิงอวี่ หรืองานแข่งรวมหลายสถาบัน
ถ้วยชิงอวี่ก็เอาชิ้นส่วนเมคาของคู่ต่อสู้ไปถอดขายได้เงิน แถมยังได้ของขวัญจากฉื่อฉินอีก
ส่วนงานแข่งรวมหลายสถาบันก็ได้ทั้งค้นหาสมบัติ งกพลังงาน เอาของไปประมูล ตอนนี้ยังขายอันดับได้อีก
ตอนนั้นตัดสินใจตามเสี่ยวอวิ๋นไปไม่ผิดจริง ๆ
“อดนอนทั้งคืนเพื่อแย่งกันทำภารกิจมา ไม่เสียเปล่าสักนิด” เสิ่นเจาหยุ่นยืดเส้นยืดสาย ก่อนเพิ่มเสียงขึ้น “ใกล้ครบสี่นาทีแล้ว! เพื่อน ๆ จากวิทยาลัยอังโกลัวกับวิทยาลัยผิงเหอ คิดให้ดีนะ พวกคุณไม่ได้แย่งกันแค่อันดับข้างหน้าเท่านั้น”
เฉินถังกับหลี่จิ่นเซวียนหันมามองเธอพร้อมกัน
ทั้งคู่ไม่ค่อยเข้าใจว่าเธอหมายถึงอะไร
เสิ่นเจาหยุ่นยิ้มบาง ๆ “ลืมบอกไปค่ะ วิทยาลัยที่แพ้การแข่งขันน่าจะได้อันดับรองสุดท้าย มากกว่าสถาบันจักรวรรดิอยู่หนึ่งอันดับ”
เฉินถังกับหลี่จิ่นเซวียนเบิกตากว้างพร้อมกัน แล้วรีบหยิบจอสมองกลออกมา