เสิ่นเจาหยุ่นค่อย ๆ เก็บมือ แล้วหันไปถามคนขายว่า “ขายเท่าไร?”
“ของผมเพิ่งงมขึ้นมาจากทะเลลึกเมื่อคืน ตัวที่เล็กกว่าสองเมตรเมื่อกี้ยังขายได้ตั้งสามล้านเหรียญดารา ของผมขายห้าล้านเหรียญดารา” คนขายผิวคล้ำยิ้มซื่อ ๆ
เสิ่นเจาหยุ่นเลิกคิ้ว “ห้าล้านเหรียญดาราขายให้ฉันเหรอ?”
“ฉันให้หกล้านเหรียญดารา!” หญิงสาวจากวิทยาลัยอังโกลัวที่มัดผมหางม้าสูงชูจอสมองกลขึ้น
เซี่ยซิงอวี่ตื่นเต้นจนเอาของในมือไปแขวนไว้บนแขนหลินชิงหมด
มาแล้ว ๆ ฉากเด็ดในนิยาย คลั่งเปย์ แย่งทรัพยากร!
จะมีใครแย่งชนะเธอได้อีก?
เซี่ยซิงอวี่ยกนิ้วขึ้นเจ็ดนิ้ว “ฉันให้เจ็ดล้าน!”
“ไม่ใช่สิ! พวกเราจะซื้อก่อน ให้เจ็ดล้านทำไม ขายให้พวกเราห้าล้านก็พอ!” จวงเยว่เจ๋อโยนของในมือให้หลินชิง แล้วเบียดเข้าไปข้างเสิ่นเจาหยุ่น
หลินชิงถูกของที่แขนทั้งสองข้างถ่วงจนแทบยืนไม่ไหว เขาถลึงตามองคนสองคนตรงหน้า
“ใช่! พวกเราเห็นก่อน พวกคุณจะแย่งกันทำไม?” โจวป๋ออันก็ช่วยตะโกนด้วย
เรื่องสนุกแบบนี้ ถ้าไม่ร่วมวงก็เสียชาติเกิดแล้ว!
เสิ่นเจาหยุ่นมองนักศึกษาที่อยู่ด้านหลัง แต่ละคนตื่นเต้นยิ่งกว่าเธอเสียอีก
เธอกลอกตาอย่างอดไม่ได้ พวกนี้ไม่ได้อยากซื้อของหรอก แค่เห็นว่าสนุกดีเท่านั้น
“นักศึกษาจากสถาบันสหพันธ์ที่หนึ่งเหรอ? ยกให้พวกคุณแล้วจะใช้เป็นหรือเปล่า? ในบรรดาหกสถาบัน นอกจากวิทยาลัยอังโกลัวของพวกเราแล้ว ต่อให้เป็นคนจากสถาบันจักรวรรดิก็ยังไม่ไหว!”
หญิงสาวที่มัดผมหางม้าสูงปรายตามองเฝิงก่วงที่เบียดเข้ามา
“เธอชื่ออะไร? ดูถูกแม้แต่สถาบันจักรวรรดิเลยเหรอ?” เสิ่นเจาหยุ่นวางมือบนไหล่หลี่เสวี่ยโม่ แล้วถามพลางยิ้มหวาน