เสิ่นเจาหยุ่นพูดเช่นนี้ หลี่เสวี่ยโม่ก็เข้าใจทันที
เธอล้วงตัวล็อกเมคาของตัวเองออกจากกระเป๋า แล้วตบลงบนกระบะรถดังเพียะ “เถ้าแก่ เอาเงินมา!”
เถ้าแก่เหลือบมองปืนในมือเสิ่นเจาหยุ่น ทั้งคับแค้นทั้งกล้ำกลืน!
พอหันไปเห็นตัวล็อกเมคาที่หลี่เสวี่ยโม่ตบลงบนรถ ก็ยิ่งกล้ำกลืนกว่าเดิม!
ที่แย่กว่านั้นคือยังมีสองประโยควนเวียนอยู่ข้างหูเขาไม่หยุด...
[เถ้าแก่ ของนี่เรียกว่าอะไรนะ?]
[สัตว์เกราะหอยมือเสือแสงม่วง!]
......
คราวนี้สีหน้าเถ้าแก่ดูราวกับเพิ่งกลืนอึเข้าไป
ห้าสิบล้านเชียวนะ...
สายตาเขาเริ่มเหลือบไปทางอื่น
“เหลือบมองอะไร? คิดจะหนีหรือไง? รีบ ๆ เลย เอาของปลอมมาหลอกคนอื่น ยังจะให้ฉันอธิบายเรื่องความยุติธรรมของประชาชนอีกไหม?”
เสิ่นเจาหยุ่นมองออกตั้งแต่แรกว่าเถ้าแก่คิดจะทิ้งรถหนี จึงตบแผ่นกั้นอย่างหงุดหงิด
“ของปลอมเหรอ? ขายของเก๊งั้นหรือ!” เซี่ยซิงอวี่เบิกตาโตแล้วพุ่งเข้าใส่ทันที “นายคิดจะหลอกเงินฉันเหรอ?”
“หนีไม่พ้นหรอก! ฉันมีเมคา!” หลี่เสวี่ยโม่จ้องเถ้าแก่เขม็ง
“พวกเราคนเยอะกว่า! รู้จักดูสถานการณ์แล้วทำตัวให้เป็นคนฉลาดซะ!”
เฝิงก่วงตะโกนอย่างตื่นเต้นสุดขีด
คนที่ตามมาด้านหลังต่างก็เพิ่งเคยเจอเรื่องแปลกใหม่แบบนี้เป็นครั้งแรก พากันกรูเข้ามาล้อมรถทั้งคัน
“พวกเธอมาจากสถาบันสหพันธ์ที่หนึ่ง แล้วยังทำกันแบบนี้อีกหรือ?” ใบหน้าอันซื่อ ๆ ของเถ้าแก่บิดเบี้ยว