รถคันเล็กสีแดงที่สีถลอกขับเอื่อย ๆ ไปบนถนนหิน ลมทะเลพัดกรูเข้ามาจากปากตรอกจนหน้าม้าของเสิ่นเจาหยุ่นปลิวไปด้านหลัง
“เวยอวี่พาเซี่ยไป๋กับคนอื่น ๆ ออกไปตั้งแต่เช้า ตอนนี้พวกเขาอยู่ที่ถนนมุมซ้ายของจัตุรัสกลาง เธอถามว่าเราจะไปถึงเมื่อไหร่”
หลินชิงนั่งอยู่ด้านหลังเบาะคนขับมอเตอร์ไซค์ มือกำโครงเหล็กด้านหลังแน่น รถโยกกระแทกไม่หยุดจนเขาเกร็งนิ้วเท้าไปหมด
รถคันนี้มีที่นั่งทั้งหมดแค่สี่ที่ ตอนแรกตั้งใจจะเรียกรถสองคัน แต่คนขับบอกว่าทุกคนไปที่จัตุรัสกลางกันหมด ต้องรออีกครึ่งชั่วโมงกว่าจะมีรถมา
ไม่มีทางเลือก เขาจึงต้องนั่งท้ายรถคนขับกับจวงเยว่เจ๋อ
“ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมพวกเขาถึงออกไปกันเช้าขนาดนี้” จวงเยว่เจ๋อเกือบกระเด็นตกจากรถ รีบคว้าหลังคาไว้ทันที
“ฉันให้พวกเขาไปดูวัสดุทำเมคา ดาวซังซา 2 เป็นดาวมหาสมุทรที่มีเกาะ พื้นดินมีแค่หนึ่งในสามสิบของพื้นที่ทะเล จัตุรัสกลางมีงานจัดแสดงวัสดุท้องถิ่น โอกาสแบบนี้หาได้ยาก ให้พวกเขาไปเปิดหูเปิดตาสักหน่อย บางทีตอนแข่งอาจได้ใช้” เสิ่นเจาหยุ่นตอบเนิบ ๆ
ที่นั่งในกระบะท้ายกว้างขวางกว่ากันเยอะ ลมทะเลพัดต้องใบหน้า เธอเอนตัวพิงเซี่ยซิงอวี่ข้างกายอย่างสบายใจ ก่อนจะค่อย ๆ หลับตาลง
“งั้นทุกคนก็แห่ไปจัตุรัสกลางกันหมดเลย อาจารย์เหยียนจื่อกวงก็โพสต์อะไรไว้ด้วย ดูสิ เขาเอาเปลือกหอยยักษ์วางบนหัว ยิ้มจนเห็นฟันหมดปากเลย” เซี่ยซิงอวี่เลื่อนดูจอสมองกล พลางพูดอย่างกระตือรือร้น