“ฉันว่ามันไม่ค่อยชอบมาพากลนะ ไม่งั้นพวกเราไปกันเถอะ?” เมิ่งเหลียนหันไปมองจ้าวจงอวี่
“ที่นี่เป็นเกาะสัญญาณแนวกลาง จะมีอะไรไม่ชอบมาพากลได้?” ซูฉีอู๋รีบโต้แย้งทันที
“ที่นี่ไม่ได้บอกว่ามีสัตว์ประหลาดโผล่มาหรอกเหรอ?” เมิ่งเหลียนยังจำได้ว่าตอนนั้นพวกเขาเลือกใช้ทางลัด บนระบบนำทางมีคำเตือนความเสี่ยงว่ามีสัตว์ประหลาดปรากฏตัว เพราะมีสัตว์ประหลาดอยู่ ที่นี่ถึงได้คงสภาพธรรมชาติเอาไว้แบบนี้
“จงอวี่ นายว่าไง?” คนอื่น ๆ หันไปมองจ้าวจงอวี่
จ้าวจงอวี่ขมวดคิ้ว กวาดตามองไปรอบด้าน
หรือจะเป็นฝีมือสถาบันสหพันธ์ที่หนึ่ง?
“ไม่ดีแล้ว! เสียงดังขึ้นเรื่อย ๆ! มีสัตว์ประหลาดอยู่ทางนั้น!” เจิ้งจื่อเฟิงชี้ไปทิศทางหนึ่ง พลางตะโกนเสียงดังขึ้นมาอย่างกะทันหัน
......
ใต้ผิวน้ำลึกลงไปเจ็ดแปดเมตร แสงอาทิตย์ส่องลงมาไม่ถึงแล้ว น้ำทะเลจากสีฟ้าอ่อนกลายเป็นสีน้ำเงินเข้ม ใต้น้ำ
เสิ่นเจาหยุ่นที่ลอยอยู่ใต้น้ำทะเลมองไปยังบริเวณด้านล่างทางซ้ายซึ่งมืดมิดไปหมด ใกล้ถึงที่หมายแล้ว
ป้ายบอกทิศทางบนจอขนาดใหญ่ในเมคาก็ชี้ไปยังจุดนั้นพอดี
ลิลี่ห่วยแตกจริง ๆ แต่เธอไม่รังเกียจลิลี่หรอก ลิลี่อาจไม่ชอบก้อนพลังงาน งั้นเธอเอาของขวัญอย่างอื่นไปให้ก็แล้วกัน!
ถึงเวลาปล่อยระเบิดกลิ่นเหม็นที่แบกไว้บนหลังเมคาแล้ว
เมคาโฆษณาสีขาวพลิกตัวหนึ่งรอบ หันลำตัวขึ้นด้านบน จากนั้นปากกระบอกปืนก็ยื่นออกมา