[หลานเวยอวี่: ฉันเข้าประจำตำแหน่งแล้ว พาคนไปยังบริเวณแนวปะการังได้เลย!]
เสิ่นเจาหยุ่นกะพริบตาปริบ ๆ ล่อศัตรูเข้ากับดัก โยนเคราะห์ให้คนอื่น แล้วจับเต่าในไห ใช่ไหมล่ะ?
รับทราบ!
เธอไม่พูดพร่ำทำเพลงอีก ขับเมคาเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น
ไม่สนใจเมคาที่ตามหลังว่าจะรั้งเธอไว้หรือแสดงความอาลัยอาวรณ์ต่อเธออย่างไร
เธอทั้งกระโดดทั้งโลดเต้น ล่อพวกนั้นไปยังทิศทางที่หลานหลานชี้บอก
“คนสวยจ๊ะ ฉันไม่สนหรอกว่ากล่องทรัพยากรจะอยู่กับเธอไหม ฉันต้องการแค่ตัวเธอ!”
ลิลี่ เฮย์สวางมือทั้งสองข้างบนแผงควบคุม เงยหน้ามองเมคาโฆษณาสีขาวที่ปรากฏบนจอขนาดใหญ่ในเมคา
ฝีมือไม่เท่าไร แต่ใจกล้าใช่ย่อย จับมาอัดสักยก!
เมคาปีศาจทะเลพุ่งปราดออกไปทันที แซงเพื่อนร่วมทีมจอมถ่วงที่อยู่ข้าง ๆ แล้วไล่ตามเมคาโฆษณาสีขาวทัน
“แหม อย่าตามฉันมาสิ! เราสองคนไม่มีทางลงเอยกันได้หรอก!”
เสิ่นเจาหยุ่นหัวเราะตอบ มือทั้งสองขยับบนแผงควบคุมอย่างรวดเร็ว
เมคาโฆษณาสีขาวหนีมุ่งหน้าไปทางทะเล
“เหม็นจะตายอยู่แล้ว! เหม็นจนจะสลบ!” ซูฉีอู๋นั่งอยู่ในเมคาสีเงินเครื่องหนึ่ง กลิ่นคาวเหม็นเน่าที่ทะลักเข้ามาจากภายนอกทำเอาเธอแทบเป็นลม
มือทั้งสองของเธอค้างอยู่บนแท่นควบคุม การเคลื่อนไหวช้าลงอย่างเห็นได้ชัด
“อดทนหน่อย ประหยัดพลังงานไว้ จำไว้ว่าตัวเองเป็นทหารเดี่ยวของสถาบันจักรวรรดิ!” จ้าวจงอวี่ตอบเสียงเย็นชา
เปิดระบบฟอกอากาศสิ้นเปลืองพลังงานเกินไป
ตั้งแต่เข้าสนามแข่ง สถาบันจักรวรรดิก็เจอแต่เรื่องซวย ๆ พลังงานมีแต่ใช้ ไม่มีเติม ถ้าพลังงานของพิโรธคลื่นคลั่งหมดขึ้นมา ยังต้องรีดพลังงานจากเมคาเครื่องอื่นอีก!
ยิ่งไปกว่านั้น แค่กลิ่นเหม็นกระจอก ๆ ทหารเดี่ยวจากสถาบันจักรวรรดิที่เก่งกาจจะทนไม่ไหวได้อย่างไร?