อีกด้านหนึ่ง เสิ่นเจาหยุ่นกับหลี่เสวี่ยโม่ตามทันพวกเปี๋ยอู่
เมคาสีเงินดำแดงเขียวเบรกกะทันหัน ลำแสงจากเมคากวาดผ่านไป ก็เห็นคนคนหนึ่งนอนคว่ำอยู่ในน้ำขัง ใบหน้าครึ่งซีกจมอยู่ในน้ำ
เลือดแผ่กระจายในน้ำ กลิ่นคาวเลือดอบอวลไปทั่วอากาศ
ถ้ำเหมืองสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ทั้งยังมีเศษหินเศษดินร่วงลงมาจากด้านบนไม่หยุด ทุกคนยืนแทบไม่อยู่
เปี๋ยอู่นอนอยู่ข้างชายคนนั้น พลางเขย่าตัวชายที่ล้มอยู่กับพื้น “พี่เหมา ทำไมต้องเอาตัวมาบังหินให้ฉันด้วย! อย่าดีกับฉันขนาดนี้สิ!”
“น้องสาวนายยังต้องพึ่งนายหาเงิน ถ้านายล้มไป บ้านนายก็จบเห่พอดี!” ชายที่ถือถังอยู่ข้าง ๆ ประคองหญิงอีกคนที่ถูกหินกระแทกจนหัวแตก
“มีแสงไฟ! พวกมนุษย์ต่างดาวนั่นมาแล้ว!” หญิงคนหนึ่งมองเมคาของเสิ่นเจาหยุ่นอย่างระแวดระวัง
ชายถือถังตะโกนตามทันที “แย่แล้ว! มนุษย์ต่างดาวมาจับพวกเรา!”
เสิ่นเจาหยุ่นขยับมือทั้งสองบนแท่นควบคุมอย่างรวดเร็ว
เมคาสีเงินดำแดงเขียวก้าวไม่กี่ก้าวก็กระโจนไปอยู่ตรงหน้าพวกเปี๋ยอู่
เมคาสีเงินดำแดงเขียวยื่นมือออกไป ปัดหินที่กำลังร่วงลงมาให้พ้นทาง
เมคาสีขาวของหลี่เสวี่ยโม่ตามหลังเสิ่นเจาหยุ่นมาติด ๆ
เสิ่นเจาหยุ่นพูดเสียงแข็งว่า “เปี๋ยอู่ ฉันไม่ได้บอกพวกเธอหรือไงว่าเดือนนี้ห้ามเข้ามาขุดแร่เด็ดขาด?”
ตอนเสิ่นเจาหยุ่นจ่ายเงินล่วงหน้าให้พวกเปี๋ยอู่ ก็ย้ำกับพวกเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าช่วงนี้อย่าเข้าใกล้เขตเหมือง
เธอไม่คิดเลยว่าคนแรกที่ได้เจอที่นี่จะเป็นเปี๋ยอู่
“ฉัน...” เปี๋ยอู่อ้ำอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดอย่างหวาดกลัวว่า “ฉันอยากซื้อเมคาให้น้องสาว ขอร้องล่ะ อย่าเลิกซื้อแร่จากพวกเราเลย”