เสิ่นเจาหยุ่นยืดตัวตรง “ไอ้หนูเสี่ยวเจ๋อ ในเมื่อนายร้อนรนขนาดนั้น ฉันจะให้นายเห็นความเก่งกาจของรุ่งอรุณนิรันดร์ซะ!”
“เสี่ยวเจ๋อบ้าอะไรเล่า อย่ามาเรียกมั่ว! จะเรียกก็เรียกพี่เจ๋อ! พี่ต่อให้นายก่อน! นายเริ่มก่อนเลย แต่อย่าให้ถึงขั้นที่สู้ไปสู้มาแล้วหมดแรง ต้องหยุดบังคับเมคากลางคันอีกล่ะ”
สิ้นเสียงของจวงเยว่เจ๋อ เมคาสีดำเงินที่อยู่ตรงข้ามก็พลันมีลวดลายเรขาคณิตตัดขวางบนแขนซ้ายหมุนหดตัวอย่างรวดเร็ว พร้อมกับมีปากกระบอกปืนและเลเซอร์โผล่พรวดออกมาห้าหกกระบอก
จากนั้นลำแสงสีขาวห้าสายก็พุ่งเข้าใส่หัว แขน และต้นขาของเขาพร้อมกัน
“เฮ้ย! อย่าใช้อาวุธความร้อนโจมตีนะเว้ย!” จวงเยว่เจ๋อลนลานกดปุ่มบนแท่นควบคุมติดกันเป็นชุด
เมคาสีเขียวทะยานขึ้นสูงเจ็ดเมตรอย่างรวดเร็ว ถึงหลบการโจมตีของเสิ่นเจาหยุ่นได้
จวงเยว่เจ๋อถอนหายใจเฮือก ก่อนกัดฟันพูดว่า “เกือบต้องควักเงินซ่อมเมคาอีกรอบแล้ว! ฉันให้นายเริ่มก่อน ไม่ใช่ให้นายใช้ฉันเป็นเป้าฝึกนะ! แล้วใครมันสอนให้นายดัดแปลงเมคาติดปากกระบอกเลเซอร์หกกระบอก? ปกติเมคาระดับต่ำทั่วไปเขาใส่แค่สี่กระบอกไม่ใช่เหรอ?”
“ผิดแล้ว! สิบแปดกระบอกต่างหาก!” เสิ่นเจาหยุ่นท้วงจวงเยว่เจ๋อ
จริง ๆ เธออยากติดให้ครบยี่สิบสี่กระบอกหรอกนะ แต่เงินมันไม่พอ
เลยต้องประหยัดหน่อย ใส่แค่สิบแปดกระบอก
“เฮ้ย! เมคาบ้านใครเขาใส่ปากกระบอกเลเซอร์ตั้งสิบแปดกระบอกกัน? ฉันเคยเจอมากสุดก็แค่สิบกระบอกเองนะ นายจะให้ฉันสู้ยังไงล่ะทีนี้?” จวงเยว่เจ๋อถอดใจพิงพนักเก้าอี้ควบคุม
แต่บ่นไปก็บ่นไป เขาก็เริ่มครุ่นคิดหาทางรับมือเสิ่นเจาหยุ่น
เมคาที่ติดปากกระบอกปืนสิบแปดกระบอกแบบนี้ แสดงว่าเมคาของเสี่ยวอวิ๋นเป็นเมคาหนัก
เมคาหนักมีพลังยิงรุนแรง บุกหนัก ป้องกันก็แข็ง แต่ค่อนข้างเทอะทะ เคลื่อนไหวช้า
งั้นถ้าจะรับมือเสี่ยวอวิ๋น ก็แค่ประชิดตัวเมคาเธอ แล้วเจาะแนวป้องกันให้ได้ก็พอ
จูหยวนเหยาก็ส่ายหน้าแบบอดไม่ได้ “ไอ้โง่เอ๊ย นายให้เสี่ยวอวิ๋นเริ่มก่อน เธอก็ต้องหยิบปืนมากระหน่ำนายสิ! ฝีมือการยิงของเสี่ยวอวิ๋นมันสูงส่งขนาดไหน นายไม่รู้เหรอ? นายต้องสู้ระยะประชิดกับเธอ!”