จูหยวนเหยาคลึงนิ้วขวาไปบนแท่นควบคุมอย่างรวดเร็ว มืออีกข้างกำคันบังคับ โยกซ้ายทีขวาที
โดนไปอีกดอกแล้ว แต่ไม่เป็นไร เธอกำลังจะประชิดตัวเสิ่นเจาหยุ่นแล้ว
สิบเมตร เจ็ดเมตร ห้าเมตร...
“พี่เหยาสุดยอดดด!”
“เร็วๆ เข้าเลย กระหน่ำให้พัง กระทืบไอ้เสี่ยวอวิ๋นให้จมดิน! ให้มันรู้ซะบ้างว่าใครเหนือใคร!”
จวงเยว่เจ๋อดีดตัวลุกพรวด กระโดดโลดเต้น โบกแขนตะโกนเชียร์จูหยวนเหยาอย่างบ้าคลั่ง
ฟางเยว่กำหมัดแน่น กลั้นไม่อยู่แล้ว ตะโกนไปทางเสิ่นเจาหยุ่น: “เจาหยุ่น รีบล่าถอยเดี๋ยวนี้!”
หานเวยไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่หยิบจอสมองกลมาไว้ในมือแล้ว เหลือบมองเมคาของจูหยวนเหยาทีหนึ่ง แล้วก้มหน้าจดบันทึกอะไรบางอย่าง
ในที่สุด จูหยวนเหยาก็บุกมาถึงระยะหนึ่งเมตรจากเมคาสีดำเงิน
ระยะนี้คือการเจาะทะลวงแนวป้องกันของเมคาสีดำเงินเข้าไปแล้ว สามารถเปิดฉากระยะประชิดได้!
เมคาหนัก เคลื่อนตัวช้าขนาดนั้น พอเข้าประชิดตัว ก็เตรียมรอถูกแทงเละเป็นชิ้นๆ ได้เลย!
ความได้เปรียบต้องอยู่กับเธอแน่นอน!
เธอค่อยๆ ชักดาบเล่มใหญ่ที่อาบแสงสลัวน่าพรั่นพรึงออกมา แสยะยิ้มกว้าง “เสี่ยวอวิ๋น ลองดีกับพี่เหยาสักตั้งสิ! วางใจได้ พี่จะถนุถนอมแกเอง!”
ดาบมหึมานั่นฟาดฟันลงมายังเมคาสีดำเงินอย่างดุดัน
“มาเสียที! รอนานแล้ว!” เสิ่นเจาหยุ่นจับจ้องจอใหญ่ ที่เต็มไปด้วยกรอบล็อกเป้าหมายเบื้องล่าง และสัญลักษณ์แจ้งเตือนกระพริบไม่หยุด