เสิ่นเจาหยุ่นพูดจบ จวงเยว่เจ๋อก็หยุดฝีเท้าลงทันที พลางอุทานว่า “คุณหนูของผม! คุณยังมีอารมณ์มาวิ่งออกกำลังอีกเหรอ? การแข่งพรุ่งนี้ เมคาคุณยังประกอบไม่เสร็จเลยนะ?”
“ตารางฝึกที่หัวหน้าทีมจัดให้ ไม่ไปก็เกรงใจแย่ รับเงินเขาแล้วจะขี้เกียจได้ไง!” เสิ่นเจาหยุ่นยังคงก้าวเท้าไปมาอย่างเนิบนาบ
ตั้งแต่เธอเข้าชมรม ติงเฉิงยวี่ก็จ่ายเงินอุดหนุนให้เธอเดือนละสี่พันเหรียญดารา
ปกติเธอก็ไม่ได้ทำอะไร หัวหน้าทีมให้เงินมาเปล่า ๆ เธอรู้สึกว่าถ้าไม่เข้าฝึกเลยก็ออกจะแก่แดดไปหน่อยแล้ว
จูหยวนเหยาที่อยู่ข้าง ๆ ก็อดกลอกตาไม่ได้ “ฝึกสำคัญนะ แต่เมคาแกสำคัญกว่าไหม? ถ้าเกิดดัดแปลงเมคามีปัญหา พรุ่งนี้แกจะลงแข่งไหวรึเปล่า?”
เสิ่นเจาหยุ่นหายใจเข้าลึก ๆ แล้วคายคำพูดออกมา “ไม่มีทางมีปัญหาน่า!”
เมคานั่นถูกถอดออกมาแล้วหลายรอบ เธอรู้ทุกรายละเอียดของแต่ละชิ้นส่วน มันไม่มีทางเกิดปัญหาขึ้นได้
จริง ๆ เธอน่าจะประกอบเสร็จตั้งแต่เมื่อวานซืน แต่เพราะสีสเปรย์สีเงินที่ซื้อใหม่ราคาถูกไปหน่อย เลยแห้งช้า
เธอเลยต้องยื้อเวลาไปอีกหน่อย
“มัวพูดมากกับเธอทำไม ลากไปที่ห้องซ่อมเลย เรียกช่างฟางมาด้วย! ตรวจเมคาให้เธอหน่อย!” จวงเยว่เจ๋อเดินไปหาเสิ่นเจาหยุ่น จับแขนข้างหนึ่งแล้วกระชากลากออกไปด้านนอก
“หัวหน้าทีมให้ฉันวิ่งวันละยี่สิบรอบนะ...” เสิ่นเจาหยุ่นสะบัดมือดิ้นรน
“ยี่สิบรอบบ้านแกสิ เมื่อวานแกวิ่งแค่สิบห้ารอบเองนะ คิดว่าฉันไม่รู้รึไง?” จูหยวนเหยาก็เข้ามาจับแขนอีกข้างของเสิ่นเจาหยุ่นแล้วช่วยกันลากออกไป
จวงเยว่เจ๋อเสริมว่า “รอแกวิ่งยี่สิบรอบจริง ๆ อีกสองชั่วโมงก็เสียเวลาเปล่า”
เสิ่นเจาหยุ่นก้มหัว “เฮ้อ... โดนจับได้ว่าแอบอู้...”
แค่ก ๆ การเข้าร่วมฝึกก็คือการเข้าร่วมฝึก การฝึกเสร็จก็คือการฝึกเสร็จ คนละเรื่องกัน!
เสิ่นเจาหยุ่นถูกลากมาที่ห้องซ่อมชั้นใต้ดิน 1
“ความจริงก็ประกอบใกล้เสร็จแล้วล่ะ” เธอใช้แขนกลเมคาอย่างคล่องแคล่ว ตรวจสอบว่าสีบนแผ่นเปลือกแต่ละชิ้นแห้งสนิทดีหรือยัง
จวงเยว่เจ๋อมองชิ้นส่วนเมคาเกลื่อนพื้น ทั้งหมดนี้กลับทำให้เขายิ่งตั้งคำถามกับคำพูดของเสิ่นเจาหยุ่น
เขาหันไปถามจูหยวนเหยา “ช่างฟางบอกว่าจะมาเมื่อไหร่เหรอ?”