“หลานหลาน ทำไมเงียบจังเลยล่ะ? ไม่ชอบพูด หรือไม่ชอบฉันกันแน่?” ปากเสิ่นเจาหยุ่นบอกว่าชอบหลานหลาน แต่มือกลับโจมตีหนักขึ้นเรื่อย ๆ
ในใจเธอเริ่มคำนวณอุปกรณ์ในช่องเก็บแหล่งพลังงานของอีกฝ่ายแล้ว
ขมับของหลานเวยอวี่กระตุก...
อดทนอีกนิด ยังไม่ถึงเวลา
“หลานหลาน ถึงเธอจะไม่ชอบฉันก็ไม่เป็นไร ตอนนี้ฉันชอบเธอมากนะ! ยิ่งอยู่ด้วยกันนานก็ยิ่งชอบ!” ปากเสิ่นเจาหยุ่นพูดว่าชอบ แต่สายตากลับเหลือบมองขาเมคาของอีกฝ่าย
ทนรับการโจมตีได้ตั้งมากมาย เมคาเครื่องนี้ดัดแปลงมาได้ดีจริง ๆ
เหล่านักศึกษาด้านล่างเห็นพฤติกรรมปากอย่างใจอย่างของเสิ่นเจาหยุ่น ต่างก็อดชื่นชมความอดกลั้นของรุ่นพี่หลานไม่ได้
“รุ่นพี่หลานใจเย็นจริง ๆ นะ อดกลั้นมาตั้งนาน ยังไม่ซัดเสิ่นเจาหยุ่นตกเวทีเลย”
“นั่นสิ! เสิ่นเจาหยุ่นนี่น่าหมั่นไส้จริง ๆ จงใจยั่วหรือเปล่าเนี่ย?”
“คงไม่ได้จงใจหรอกมั้ง... จะมีใครไม่ชอบรุ่นพี่หลานได้ล่ะ?”
...
เสิ่นเจาหยุ่นยังคงใช้สารพัดคำพูดยั่วโมโห หลานเวยอวี่ถึงกับคันไม้คันมือ แต่ก็ยังจ้องหน้าจอแน่วแน่ ไม่ผลีผลาม
จู่ ๆ ดวงตาเธอก็เป็นประกาย ถึงจังหวะนี้แล้ว! ในที่สุดเสิ่นเจาหยุ่นก็รอไม่ไหว!
ขณะนั้น มีดกากบาทของเมคาสีเงินดำแดงเขียวหมุนคว้างอย่างรวดเร็ว เตรียมโจมตีไหล่ของเมคาสีน้ำเงิน
หลานเวยอวี่เคยศึกษาการแข่งขันของเสิ่นเจาหยุ่น ท่านี้เสิ่นเจาหยุ่นเคยใช้มาแล้ว