เหอทั้วยกมือขึ้นขัดคำพูดของทุกคน “เรื่องนี้ให้ทุกคนเขียนรายงานทบทวนความผิดของตัวเองมาอย่างละฉบับ แล้วไตร่ตรองให้ดีว่าพวกคุณทำผิดตรงไหน
เหมือนคราวนี้ ต้องใช้กล้องถ่ายภาพทางอากาศของพวกคุณถ่ายทอดสดการทบทวนความผิดลงในเว็บบอร์ดของสถาบัน
ภายในวันนี้ ฉันต้องรู้ว่าพวกคุณสำนึกถึงความผิดของตัวเองแล้วหรือยัง
หวังว่าบทเรียนจากพวกคุณจะทำให้ต่อไปไม่มีใครขับเมคาในเขตที่ไม่อนุญาตให้ขับอีก”
คนอื่น ๆ เงียบกริบในทันที
ความหมายของอธิการบดีไม่ใช่ว่าจะให้พวกเขาขายหน้าต่อหน้าคนทั้งสถาบันหรอกหรือ?
วัยนี้พวกเขากำลังหวงหน้าตาอยู่พอดี จู่ ๆ กลับต้องกลายเป็นตัวอย่างเลวร้าย ใครจะรับไหวกันเล่า
มีคนกำลังคิดจะขอเจรจากับอธิการบดีว่าเปลี่ยนรูปแบบการทบทวนความผิดได้ไหม
ตอนนั้นเอง เสิ่นเจาหยุ่นก็รับคำเสียงหนักแน่น “ได้! ฉันจะทบทวนเหตุการณ์ครั้งนี้อย่างลึกซึ้งแน่นอน
จะวิเคราะห์สิ่งที่ฉันทำตั้งแต่ต้นจนจบให้ละเอียดเลย”
“ดีมาก!” เหอทั้วพยักหน้าอีกครั้ง
ขณะนั้นเอง มียานพาหนะบินได้อีกลำหนึ่งบินเข้ามา
ในยานมีคนนั่งอยู่สองคน คนหนึ่งคือไป๋จิ้นซี ส่วนอีกคนคือเฝิงก่วงที่เพิ่งวิ่งหนีไปเมื่อครู่
ไป๋จิ้นซีตบไหล่เฝิงก่วงที่หดหัวอยู่ พลางยิ้มแล้วพูดว่า “ในที่สุดฉันก็จับเจ้าเด็กแสบนี่กลับมาได้แล้ว พวกตัวป่วนพวกนี้ก็ถูกเธอจับได้หมดแล้วหรือ?”
ยานพาหนะบินได้เคลื่อนเข้ามาใกล้ พอเห็นรูโหว่ขนาดใหญ่ เขาก็ร้องอย่างตกใจ “โอ๊ย พวกเขาทะลวงกำแพงเป็นรูเลยเหรอเนี่ย?”
เสิ่นเจาหยุ่นเห็นเฝิงก่วงที่หน้าผากปูดเป็นลูกมะนาวสองลูก ก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้