บางคนกัดฟัน บางคนกำหมัด บางคนถึงขั้นเตะก้อนหิน สรุปแล้วทุกคนถูกเสิ่นเจาหยุ่นยั่วโมโหจนแทบคลั่ง
เสิ่นเจาหยุ่นเอียงคอยิ้ม มือข้างหนึ่งพาดไหล่หลี่เสวี่ยโม่อย่างเกียจคร้าน “ฉันว่าคงต้องเตือนพวกเธอสักหน่อยนะ ข้างบนมีกล้องอยู่ด้วย! คนทั้งสหพันธ์กำลังดูถ่ายทอดสดกันอยู่!”
เสิ่นเจาหยุ่นคิดว่าตัวเองช่างมีเมตตาเหลือเกิน คนตั้งมากมายอยากซ้อมเธอแทบตาย เธอยังอุตส่าห์นึกถึงหน้าตาของเด็ก ๆ พวกนี้
มีเมตตา! เมตตาสุด ๆ!
“โธ่เว้ย!” ฉีเจิ้งโมโหจนทำท่าจะพุ่งออกไป
เพื่อนร่วมทีมที่อยู่ข้าง ๆ รีบกอดเอวเขาไว้ “ใจเย็น! ใจเย็นก่อน! มีกล้องถ่ายทอดสดอยู่นะ!”
เฉินถังหลับตา สูดหายใจเข้าลึก ๆ มือซ้ายกดลงบนไหล่ฉีเจิ้ง
ลู่ทิงหลานสะดุ้งเฮือก ก่อนจะหันไปอ้อนวอนเสิ่นเจาหยุ่น “อย่าพูดต่อเลย! ต่อให้ฉันมีเมคา แต่ให้สู้กับคนยี่สิบสามสิบคนคนเดียวก็ไม่ไหวหรอก!”
ใคร ๆ ก็รู้ว่าสถาบันสหพันธ์ที่หนึ่งกากจะตาย!
วิทยาลัยผิงเหอยังมีเมคาสองเครื่องที่พอสู้ได้ อีกเดี๋ยวเพื่อนร่วมทีมอีกสองคนก็จะสลับเข้ามาแล้ว
เฉินถังสูดหายใจเข้าลึก ๆ ดวงตาสีน้ำตาลพลันมืดหม่น “หลักฐานภารกิจหมึกยักษ์หนวดดูดอยู่กับเธอหรือ?”
“ใช่!” เสิ่นเจาหยุ่นยืดอกอย่างภาคภูมิใจ ตบไหล่ตัวเองเบา ๆ “ฉันทนเห็นสถาบันร่วมไซ่หานเฝ้ามาตั้งหลายวัน แล้วสุดท้ายคว้าน้ำเหลวกลับไปไม่ได้หรอก อีกเดี๋ยวฉันยังต้องไปขอความดีความชอบจากพวกเขาด้วยนะ!”
พอหลี่จิ่นเซวียนได้ยินคำว่าคว้าน้ำเหลว ก็ขบกรามแน่น เธอนึกถึงฉากดังที่ตู้ยวี่พูดถึงซ้ำแล้วซ้ำเล่า ฉากคว้าน้ำเหลวจากภารกิจแมงกะพรุนระดับ Sที่วิ่งไปเสียเที่ยว