ยานอวกาศทะยานขึ้นอีกครั้ง ก่อนลงจอดที่ปากทางหมายเลข 6 ซึ่งเป็นจุดที่พวกเขาเข้าไปตอนแรก ภายในเวลาไม่ถึง 5 นาที
ตอนนี้เหล่าคณาจารย์และนักศึกษาจากสถาบันสหพันธ์ที่หนึ่งมารออยู่ตรงปากทางหมายเลข 6 กันนานแล้ว
ประตูยานเปิดออก เสิ่นเจาหยุ่นหิ้วของฝากพื้นเมืองมาสองถุง
หลินชิง โจวป๋ออัน และคนอื่น ๆ ที่อยู่ด้านหลังต่างก็แบกหามของกันเต็มไม้เต็มมือ กลับมากันแบบขนของพะรุงพะรัง
ภาพลักษณ์ออกจะไม่ค่อยดีเท่าไร ของเยอะจนแทบมองทางไม่เห็น
พอทุกคนลงจากยาน เซี่ยซิงอวี่ก็วิ่งเข้ามาอย่างตื่นเต้น
“ซิงอวี่...” หลินชิงยิ้มกว้างอย่างเปิดเผย ก่อนยื่นของหนักอึ้งในมือให้
นาน ๆ ทีลูกพี่ลูกน้องจะกระตือรือร้นกับเขาขนาดนี้ รักไม่เสียเปล่าจริง ๆ
จากนั้นเซี่ยซิงอวี่ก็อ้าแขน วิ่งผ่านข้างตัวเขาไปโผกอดเสิ่นเจาหยุ่น “อ๊าาา! เสี่ยวอวิ๋น เธอสุดยอดมาก!”
รอยยิ้มที่มุมปากของหลินชิงแข็งค้าง
รักเสียเปล่าชัด ๆ! อุตส่าห์คอยเปลี่ยนบัญชีไปช่วยแย่งโมเดลของสะสมสารพัดให้เธออยู่บ่อย ๆ
“หึ กลายเป็นตัวตลกเลยนะ?” จูหยวนเหยาหัวเราะเยาะ แล้วรับของจากมือเขาไป
เสิ่นเจาหยุ่นโดนเซี่ยซิงอวี่ที่ทำตัวเหมือนลูกหมูมุดไถอยู่กับตัว จึงเลิกคิ้วขึ้น “จะเอาของฝากไหม?”
เซี่ยซิงอวี่ยิ้มหน้าบาน “เอา!”
“ฉันก็เอา!” จวงเยว่เจ๋อที่เพิ่งมาถึงเบียดเข้ามาร้องบอก
เขาแค่ไปเข้าห้องน้ำมาครู่เดียว พอกลับมาก็ช้าไปหนึ่งก้าว ด้านหน้าถูกเฝิงก่วง ไต้หนิงหนิง และคนอื่น ๆ เบียดกันจนเต็มแล้ว
“ได้ เอาไปคนละชุด!” เสิ่นเจาหยุ่นยัดของในมือให้แต่ละคน
มือเธอหิ้วจนเมื่อยไปหมดแล้ว