โจวซินถางถอดชุดทำงานออกแล้วบอกทุกคนว่า “เสี่ยวอวิ๋นออกมาแล้ว!”
เจ้าหน้าที่คนหนึ่งมีขอบตาดำคล้ำราวกับสวมแว่นกันแดด เงยหน้าขึ้นอย่างงุนงง “วันนี้แข่งจบแล้วเหรอ?”
“ประชุม ๆ! ทุกคนไปห้องประชุมข้าง ๆ กัน เสี่ยวอวิ๋นรอพวกเราอยู่” ฟางเยว่เดินเข้าไปตบไหล่อีกฝ่าย
เขาหันไปบอกคนอื่น ๆ ต่อ “เอารายงานสรุปงานช่วงนี้มาด้วยนะ”
“เอ๊ะ เดี๋ยวก่อน ฉันไปหาเดี๋ยวนี้แหละ”
“เอกสารที่ฉันวางไว้ในตู้หมายเลข 1 เมื่อวาน ใครเอาไป?”
พอฟางเยว่พูดจบ ทุกคนก็ยิ่งวุ่นวายกว่าเดิม
เสิ่นเจาหยุ่นนั่งอยู่ในห้องประชุมบนยานอวกาศ
ห้องประชุมแห่งนี้ใช้เทคโนโลยีขยายพื้นที่ที่ล้ำหน้าที่สุดของสหพันธ์ในปัจจุบัน ภายในมีพื้นที่กว้างถึง 500 ตารางเมตร
เธอเอนหลังพิงเก้าอี้ เท้าคางพลางมองหน้าจอจอสมองกลฝั่งตรงข้ามอย่างสบาย ๆ
หน้าจอแบ่งออกเป็นสามส่วน แต่ละส่วนปรากฏภาพคุณหวังตัวน้อย หูจิ้งเจีย และหานเวย
เธอกะพริบตาแล้วมองหน้าจอทางซ้าย “อาจารย์หาน ตอนนี้ก็อยู่บนยานอวกาศด้วยเหรอ? ไม่อยู่ทำงานที่สถาบันวิจัยดี ๆ ล่ะ งานเสร็จหมดแล้วหรือไง? อัปเกรดสายการผลิตไปถึงไหนแล้ว?”
“พูดอะไรน่ะ? ฉันกำลังจะกระโดดข้ามมิติ สัญญาณเลยไม่ค่อยดีน่ะ” หน้าจอฝั่งหานเวยสั่นไหวขึ้นมาทันที
เสิ่นเจาหยุ่นหยิบปากกากับสมุดโน้ตบนโต๊ะมา “ฉันว่าไม่ใช่สัญญาณไม่ดีหรอก นายว่างเกินไปต่างหาก พอดีช่วงนี้ฉันมีไอเดียใหม่อยู่บ้าง...”
หานเวยเช็ดเหงื่อ รีบพูดว่า “เอ๊ะ สัญญาณดีแล้ว! คุณหวังตัวน้อย นายไม่ได้บอกว่ามีเรื่องจะคุยกับเสี่ยวอวิ๋นเหรอ รีบพูดสิ!”