ติงเว่ยเหนียนคาดเดา “หรือว่าภารกิจปลาหมึกนั่นจะกลับไปอยู่ในมือวิทยาลัยอังโกลัวอีกแล้ว?”
“โธ่ เรื่องนั้นไม่สำคัญหรอก อีกสองชั่วโมงการแข่งขันก็จบแล้ว เราร่วมมือกันทำให้เสร็จ จำไว้ก็พอว่าต้องจ่ายเงินส่วนที่เหลือ” เสิ่นเจาหยุ่นโบกมือ
ติงเว่ยเหมิงมองเธอ “เธอพูดซ้ำเป็นรอบที่สิบสามแล้ว พวกเราไม่ได้ขาดเงินแค่นี้สักหน่อย!”
เสิ่นเจาหยุ่นเกาศีรษะแล้วเงยหน้ามองกล้องบินกลางอากาศ “แค่ก! ไม่ใช่เรื่องเงินหรอก ขอแค่พวกเธอรักษาคำพูดก็พอ”
ติงเว่ยเหมิงชี้ขึ้นฟ้าแล้วตะโกน “ฉันขอสาบานตรงนี้เลย ถ้าพวกเราไม่จ่ายเงินส่วนที่เหลือ ฉันกับพี่ชายจะลาออกจากสถาบันร่วมไซ่หาน แบบนี้พอหรือยัง?”
“พอแล้ว! พวกเราไปล่ะ!” เสิ่นเจาหยุ่นลากหลี่เสวี่ยโม่จากไปอย่างพึงพอใจ
ติงเว่ยเหนียนถอนหายใจ “รู้สึกว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากลยังไงไม่รู้”
ติงเว่ยเหมิงพูดอย่างหนักแน่น “จะชอบมาพากลหรือไม่ก็ช่างเถอะ ช่วงสองวันนี้พวกเขาช่วยเราหาคะแนนจริง ๆ”
คนจากสถาบันสหพันธ์ที่หนึ่งกระตือรือร้นเสียจนพวกเขาแทบไม่กล้าผลัดเวรกันเลย
ช่วยไม่ได้ จะให้คนอื่นช่วยทำภารกิจ ส่วนตัวเองยืนพักอยู่ข้าง ๆ ได้ยังไง
เสิ่นเจาหยุ่นที่วิ่งออกมาไกลนั่งอยู่บนเมคาของหลี่เสวี่ยโม่ แล้วติดต่อเถาไป๋เซวียน
[เสิ่นเจาหยุ่น: @เถาไป๋เซวียน สถานการณ์ของสถาบันจักรวรรดิกับวิทยาลัยอังโกลัวเป็นยังไงบ้าง?]
เถาไป๋เซวียนเฝ้าอยู่ข้างอุปกรณ์ปลายทางของระบบเฝ้าระวังแห่งหนึ่งตั้งแต่เมื่อคืน คอยจับตาสถานการณ์ของสองวิทยาลัยนี้