จวนโหวอู่แอน ฉีหลินกำลังรอคอยด้วยใจร้อนรน ทว่าผู้ที่มาถึงก่อนกลับเป็นฮูหยินผู้เฒ่าไป๋หลี่ ซึ่งเป็นห่วงนาง
เมื่อฟังจนเข้าใจว่าเกิดเรื่องใหญ่หลวงอันใดขึ้นในจวน ฮูหยินผู้เฒ่าไป๋หลี่มิได้ตื่นตระหนกหรือห้ามปราม กลับปลอบโยนด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน แล้วอยู่เป็นเพื่อนนาง รอคอยอย่างสงบ
แม้นางจะเป็นห่วงความปลอดภัยของหลานสาวอยู่เช่นกัน แต่ในใจกลับเลื่อมใสการตัดสินใจของฉีหลินอย่างยิ่ง ความกล้าหาญเด็ดเดี่ยวเช่นนี้ หากเป็นนาง คงไม่มีวันกล้าทำเช่นนั้น
ในที่สุด บ่าวหนุ่มเฝ้าประตูก็วิ่งเข้ามาอย่างรวดเร็วจากด้านนอก ก่อนรายงานเสียงดังว่า “ฮูหยินผู้เฒ่า! ซื่อจื่อไปรับคุณหนูสี่กลับจวนแล้ว อีกสองถนนก็จะมาถึง!”
“ดี! ดี! ดี!”
ฉีหลินกล่าวคำว่าดีติดกันสามครั้ง แล้วสั่งพ่อบ้านหูทันที “เหล่าหู เปิดประตูกลาง ต้อนรับคุณหนูสี่ของพวกเจ้ากลับบ้าน! จุดประทัด! ต้องให้คนทั่วเมืองหลวงได้ยิน ว่าคุณหนูตระกูลอู่ของเราเมื่อครั้งออกเรือนไปอย่างสง่าผ่าเผย วันนี้เมื่อนางหลุดพ้นจากถ้ำเสือรังหมาป่าแล้ว ก็ต้องต้อนรับกลับมาอย่างเอิกเกริกยิ่งกว่าเดิม!”
“ขอรับ! บ่าวจะไปจัดการเดี๋ยวนี้!” พ่อบ้านหูรับคำ ก่อนถอยออกไปจัดการอย่างเร่งร้อน
“ฮูหยินผู้เฒ่า...”
อนุเฉินที่ยืนอยู่ด้านข้างน้ำตาไหลพรั่งพรู นางทรุดเข่าลงกับพื้นเสียงดังตุบ แล้วสะอื้นจนพูดไม่ออก
นางช่างโชคดีเพียงใดที่ได้แต่งเข้าจวนโหวอู่แอน นางมีคุณความดีอันใดจึงได้พบประมุขหญิงผู้มีเมตตาเช่นนี้ ซึ่งไม่ทอดทิ้งบุตรสาวอนุสักนิด ทั้งยังเปิดประตูกลางต้อนรับกลับจวน มอบเกียรติอันสูงสุดแก่แม่ลูกอย่างพวกนาง
พระคุณยิ่งใหญ่เช่นนี้ นางจะตอบแทนได้อย่างไร!
“ร้องไห้ ร้องไห้อยู่ได้ รู้จักแต่ร้องไห้ เจ้ายังทำอะไรเป็นอีกบ้าง? ลุกขึ้นเถิด พวกเราไปรับยัยหนูสี่กัน”