คืนส่งท้ายปีเก่า ณ โถงใหญ่เรือนรุ่ย
บนโต๊ะกลมขนาดใหญ่เต็มไปด้วยอาหารค่ำคืนส่งท้ายปี แม้กับข้าวประเภทเนื้อจะมีไม่มาก แต่ก็อบอวลด้วยบรรยากาศแห่งการเฉลิมฉลองและความใส่ใจ
ในสำรับอาหารค่ำคืนนี้ มีอาหารพื้นบ้านสองอย่างที่ฉีหลินลงมือทำเอง
วุ้นหนังหมูใสเป็นประกาย แวววาวโปร่งแสง สั่นไหวระริก ภายในมีลายของหนังหมูจับตัวเป็นวุ้นอย่างชัดเจน เมื่อนำไปจิ้มเครื่องปรุงก็เด้งนุ่มลื่นลิ้น รสเค็มกลมกล่อมเรียกน้ำย่อย แม้แต่เหวินจิ่นซูผู้พิถีพิถันกับอาหารรสอ่อนที่สุด ก็ยังอดคีบเพิ่มอีกคำไม่ได้
ส่วนผักไข่กรอบหวานจานนั้น กลับเอาชนะใจเด็ก ๆ ทุกคนได้อย่างสิ้นเชิง
นำไข่มาทอดเป็นแผ่นบาง ๆ แล้วทอดในน้ำมันจนเหลืองกรอบ จากนั้นเคี่ยวน้ำเชื่อมจนได้ที่ รีบใส่แผ่นไข่ลงไปคลุกเคล้าในกระทะ เพียงเท่านี้ก็ได้ผักไข่กรอบหวานมาหนึ่งจาน
ใช้ตะเกียบคีบขึ้นมาชิ้นหนึ่ง ก็ยืดเป็นเส้นน้ำตาลยาวได้ รสหวานหอมกรอบ ละลายในปาก
“ท่านย่า! นี่อร่อยเหลือเกิน หวาน ๆ แล้วยังดึงเป็นเส้นได้ด้วย!” อู่หลานเฉินเอ่ยชมอย่างตื่นเต้น พลางค่อย ๆ ดึงเส้นน้ำตาลเล่นอย่างระมัดระวัง
“กรอบนอกนุ่มใน หวานแต่ไม่เลี่ยน ฝีมือท่านย่ายอดเยี่ยมจริง ๆ!” อู่เจิ้งเฉินกินคำโต ชมไม่ขาดปาก
“ข้าเอาอีกชิ้น! ไม่สิ สองชิ้น!” สายตาของอู่โย่วเฉินแทบจะติดอยู่กับจานแล้ว
ฉือฮั่วมีท่าทีต่อของอร่อยอย่างไรก็รับไว้ก่อน ไม่ว่าจะหวานหรือเปรี้ยวก็ไม่เลือก ไม่พิถีพิถัน ขอให้มีทั้งหมด!
ฉีหลินมองเด็ก ๆ กินกันอย่างเอร็ดอร่อย ใบหน้าของทุกคนล้วนมีรอยยิ้ม บรรยากาศผ่อนคลายกว่าตอนเซ่นไหว้บรรพชนในศาลบรรพชนมาก นางรู้สึกปลอบประโลมใจ ทว่าก็อดสะเทือนใจเมื่อนึกถึงเรื่องเก่าไม่ได้