ฉีจืออวี้พยักหน้ารัว “ใช่ ๆ หลานคิดไม่รอบคอบเอง เช่นนั้นให้จัดที่พักก่อน เมื่อจัดเรียบร้อยแล้วหลานจะส่งคนมาเชิญอีกครั้ง”
ระหว่างที่หลายคนกำลังสนทนากัน เหล่าเด็ก ๆ บนรถม้าหลายคันด้านหลังก็อดใจไม่ไหว เปิดม่านแล้วกระโดดลงมาเสียแล้ว
นั่งรถม้าติดต่อกันทั้งวัน แม้จะได้พักสามสี่ครั้ง แต่แต่ละคนก็อุดอู้อยู่ในรถจนแทบแย่ ครั้นเท้าสัมผัสพื้นก็พากันกระโดดโลดเต้นราวกับพื้นร้อนลวกเท้า
ฉีหลินหันกลับไปมองเด็กน้อยที่ยังคึกคักมีชีวิตชีวาเหล่านั้น ก่อนกลอกตา นั่งรถมาทั้งวันจนกระดูกผู้ใหญ่แทบแหลกสลาย แต่พวกเขากลับยังมีพลังเต็มเปี่ยม!
ฉีจืออวี้ยืนอยู่ข้าง ๆ มองเด็ก ๆ ที่มีชีวิตชีวาเหล่านั้น แววตาเผยความอิจฉาอยู่เล็กน้อย
เขากับชุยซื่อแต่งงานกันมาหลายปี ทว่าจนบัดนี้ยังไม่มีบุตร แต่สามีภรรยาทั้งสองรักใคร่กลมเกลียวกันยิ่งนัก ชุยซื่อไม่เคยถูกทอดทิ้งเพราะไร้บุตร ส่วนฉีจืออวี้ก็ไม่เคยคิดรับอนุภรรยา
ยามนี้เมื่อมองเด็ก ๆ ที่ส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าว แม้ในใจจะรู้สึกบางอย่างที่ยากบรรยาย แต่ความยินดีแทนพวกเด็ก ๆ กลับมีอยู่มากกว่า
ฉีเฉิงกับภรรยาติดตามฉีจืออวี้กลับไปจัดที่พัก ณ ที่ว่าการอำเภอ
ส่วนฉีหลินพาเด็ก ๆ จากสวนผลน้ำเต้า เหล่าผู้คุ้มกันและบ่าวรับใช้ เดินตามซานสี่ไปอีกทางหนึ่ง
ซานสี่เดินนำอยู่ข้างหน้า คอยหันกลับมารายงานฉีหลินไปด้วยระหว่างทาง
“ท่านย่า เรือนเช่าเรียบร้อยแล้ว อยู่ในตัวเมือง แต่เพราะท่านต้องการเรือนที่กว้างขวางและเงียบสงบ จึงเลือกได้ที่ค่อนข้างห่างไกล ประตูเมืองอยู่ไม่ไกล เดินเพียงเวลาหนึ่งถ้วยชาก็ถึง