เมื่อวาน ฉือฮั่วทิ้งถ้อยคำไว้กับฮ่องเต้ประโยคหนึ่ง กำชับให้พระองค์จับตาฉีหลิน อย่าให้นางไปยั่วยุคณะทูตหลางหรง จากนั้นก็จากไป
ฮ่องเต้วางพู่กันลง พิงพนักเก้าอี้ พลางครุ่นคิดว่าจะจับตาหญิงชราคนหนึ่งอย่างไรดี
ฉางจงยืนอยู่ข้าง ๆ ก้มมือไว้ สายตาทอดต่ำ ไม่กล้าทำให้เกิดเสียงแม้แต่น้อย เกรงว่าจะรบกวนความคิดของผู้เป็นนาย
ฮ่องเต้เงียบไปครู่ใหญ่ จู่ ๆ ก็ตรัสขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยว่า
“ฉางจง เจ้าคิดว่า หากเราส่งขุนนางหนุ่มสักคนไปช่วยงานฮูหยินผู้เฒ่าอู่ คอยติดตามนางทุกวัน จะเป็นอย่างไร?”
ฉางจงเงยหน้าขึ้น มองฮ่องเต้อย่างระมัดระวัง ก่อนตอบอย่างไตร่ตรองว่า
“ฝ่าบาท กระหม่อมขอบังอาจกราบทูลว่าไม่เหมาะพ่ะย่ะค่ะ
แม้ฮูหยินผู้เฒ่าอู่จะชรามากแล้ว แต่ถึงอย่างไรก็เป็นสตรี
มีชายหนุ่มคอยติดตามอยู่ข้างหลังทุกวัน ไปที่ใดก็ตามไปที่นั่น ไม่ต้องพูดถึงว่าคนนอกเห็นเข้าแล้วจะเอาไปนินทา ฮูหยินผู้เฒ่าเองก็คงไม่สบายใจ
หากถึงคราวนางรำคาญแล้วส่งคนกลับมา เรื่องก็จะยิ่งจัดการลำบากพ่ะย่ะค่ะ”
ฮ่องเต้พยักหน้า เห็นว่ามีเหตุผล แล้วเปลี่ยนความคิดอีกทาง
“เช่นนั้นก็ส่งสตรีไป
ในวังมีทั้งพระสนมและนางกำนัลมากมาย เลือกคนที่สุขุมสักคนให้อยู่เป็นเพื่อนนางทุกวัน คงจับตาดูได้กระมัง?”
ฉางจงนิ่งไปชั่วขณะ ก่อนทูลเตือนอย่างอ้อมค้อมว่า
“ฝ่าบาท พระอุปนิสัยของฮูหยินผู้เฒ่าอู่ พระองค์ก็ทรงพบเห็นมาแล้ว
หากนางคิดจะทำสิ่งใดจริง ๆ อย่าว่าแต่พระสนมคนเดียวเลย เกรงว่านางกำนัลสิบคนก็ขวางไม่อยู่
อีกอย่าง นางกำนัลไหนเลยจะกล้าขวางนาง? เพียงนางปรายตามอง นางกำนัลก็ต้องคุกเข่าลงแล้วพ่ะย่ะค่ะ”