ฉีหลินส่งสายตาซาบซึ้งไปยังใต้เท้าเฒ่าเสิ่น เสนาบดีกรมพิธีการ จากนั้นนางก็เสนอให้ “ยกเลิกการแข่งขันพ่อแม่ลูก เปลี่ยนเป็นการแข่งขันทั่วไป” ทันทีที่สิ้นเสียง บรรยากาศในท้องพระโรงก็พลันเปลี่ยนไป
นางเงยหน้าขึ้น เห็นขุนนางหลายคนกำลังจ้องนางเขม็ง แววตาเต็มไปด้วยแรงกดดันประหนึ่งกำลังถามว่า “ลองพูดอีกครั้งสิ”
“เอ่อ ใต้เท้าทุกท่าน ข้าก็คิดถึงภาพรวมเป็นสำคัญ
อย่างไรเสียก็มีคณะทูตต่างแคว้นมาชมการแข่งขัน รายการแข่งขันพ่อแม่ลูกส่วนใหญ่เป็นเกมเล่นสนุกหยอกล้อ เกรงว่าจะไม่สำรวมเป็นทางการ และทำให้เสียเกียรติของแคว้น...”
ใต้เท้าจาง รองเสนาบดีกรมกลาโหม เป็นคนแรกที่ก้าวออกมา น้ำเสียงไม่ดังนัก แต่หนักแน่นแข็งกร้าว
“ฮูหยินผู้เฒ่าอู่ ข้าน้อยขอเสียมารยาทถามสักคำ บุตรชายของข้าน้อยปีนี้อายุหกขวบ ได้ยินว่ามีการแข่งขันพ่อแม่ลูกในงานกีฬา จึงเริ่มฝึกวิ่งไล่จับหางตั้งแต่ครึ่งเดือนก่อน มารดาของเขาต้องเย็บหางให้วันละสิบกว่าชิ้นจึงจะพอให้เขาดึงเล่น
บัดนี้ท่านกล่าวว่าจะยกเลิก ข้าน้อยกลับไปจะอธิบายกับเขาอย่างไร?”
ฉีหลินอ้าปาก ยังไม่ทันได้ตอบ ขุนนางอีกคนก็ยืนขึ้นเช่นกัน
“ฮูหยินผู้เฒ่าอู่ พ่อตาของข้าน้อยอายุเกินเจ็ดสิบปีแล้ว เมื่อได้ยินว่าการแข่งขันต้องมีท่านตาฝ่ายมารดาเข้าร่วม จึงออกเดินทางจากจวนเป่าติ้งเข้าเมืองหลวงตั้งแต่เดือนก่อน เพิ่งมาถึงเมื่อวานนี้ สัมภาระยังไม่ได้แกะเสียด้วยซ้ำ
หากท่านยกเลิกการแข่งขันพ่อแม่ลูก เรื่องทางพ่อตาของข้าน้อยนั้น ข้าน้อยพูดไม่ออกจริง ๆ”
“ยังมีข้าน้อยอีกคน พี่ชายภรรยาทั้งห้าคนในบ้านข้าน้อยแย่งชิงสิทธิ์ลงแข่งกัน ถึงกับขึ้นเวทีประลองกันไปสามรอบ สุดท้ายพ่อตาของข้าน้อยต้องออกหน้าตัดสิน จึงกำหนดตัวผู้เข้าแข่งขันได้