“โฆษณาคั่นรายการหรือ?” เสนาบดีกรมคลังทวนคำแปลกหูด้วยความงุนงงเต็มใบหน้า
ฉีหลินกวาดตามองเหล่าขุนนางในท้องพระโรง น้ำเสียงแจ่มใสขึ้นเล็กน้อย
“ใช่แล้ว โฆษณาคั่นรายการ
รายการแข่งขันในงานกีฬาสีไม่ได้แข่งต่อเนื่องกันทีละรายการ ระหว่างการแข่งขันแต่ละรายการย่อมมีช่วงว่าง กรรมการต้องคิดคะแนน ผู้เข้าแข่งขันต้องลงจากสนาม ส่วนผู้เข้าแข่งขันกลุ่มถัดไปก็ต้องเข้ามาเตรียมตัว
ช่วงว่างนี้อย่างน้อยก็ยาวนานพอให้ชาหนึ่งถ้วยเย็นลง สนามว่างเปล่า ผู้ชมได้แต่นั่งรอ เสียเวลาไปเปล่าๆ”
นางเดินไปกลางท้องพระโรง หันหน้าเข้าหาเหล่าขุนนาง พลางยกนิ้วมือขึ้นขยับประกอบคำอธิบาย
“ข้าหมายถึง ให้พ่อค้าส่งคนขึ้นแสดงโฆษณาสักชุดในช่วงว่างนี้
ไม่ใช่ให้เสี่ยวเอ้อยืนตะโกนขายของอยู่เฉยๆ แต่ให้แสดงละครสั้นๆ ที่น่าสนใจ ดูแล้วติดตาตรึงใจ”
“อย่างเช่น ร้านรถม้าย่งกู้แห่งใต้เมืองที่รับทำรถม้าโดยเฉพาะ ก็อาจออกแบบการแสดงเช่นนี้ได้
ฉากเป็นริมถนนหลวง
คนเดินทางสองคนกำลังเร่งเดินทางเบื้องหน้า มีรถม้าคันหนึ่งจอดเอียงกระเท่เร่อยู่กลางถนน ล้อหลุดกลิ้งไปข้างหนึ่ง บุรุษหลายคนยืนล้อมรถอยู่ ครั้นเห็นทั้งสองเดินเข้ามา ก็รีบก้าวออกไปโบกมือห้าม
บุรุษเหล่านั้นยิ้มประจบ ประสานมือกล่าวว่า ‘ท่านผู้เดินทางทั้งสอง ช่างไม่เป็นใจเอาเสียเลย ล้อรถของข้าพังกลางทาง รบกวนช่วยเหลือสักหน่อยเถิด เมื่อเสร็จเรื่องแล้ว ข้าจะตอบแทนอย่างงาม!’
คนเดินทางคนหนึ่งกวาดตามองเพลารถอย่างรวดเร็ว ก่อนกระชากสหายข้างกายเข้าหาตัว แล้วกดเสียงเร่งว่า ‘หนีเร็ว!’
สหายงุนงง ถูกลากจนเซถลาออกวิ่ง พอวิ่งไปพลางก็หันกลับมาถามว่า ‘อยู่ดีๆ เหตุใดต้องหนีด้วย?’
คนเดินทางวิ่งสุดกำลัง พลางตอบว่า ‘เจ้าไม่เห็นตราร้านรถม้าย่งกู้สลักอยู่บนเพลาท้ายรถหรือ? เจ้าเคยได้ยินหรือว่ารถของร้านรถม้าย่งกู้จะเสียล้อกลางทาง?’