ยิ่งมอง ตวนอ๋องก็ยิ่งผ่อนคลายลงทีละน้อย ความกังวลคลายลงไปมาก
เขาเห็นเด็กหญิงคนหนึ่งค่อยๆ ใช้นิ้วแตะหางตาของมู่ชีอย่างระมัดระวัง ก่อนเอ่ยชมด้วยความอิจฉา
“ว้าว! สหายร่วมสำนักมู่ ดวงตาของเจ้าช่างงดงามยิ่งนัก เป็นสีฟ้าด้วย! เหมือนสีของท้องฟ้าเลย ท่านย่าบอกว่าทะเลก็เป็นสีฟ้า ดวงตาของเจ้าจึงเป็นทั้งท้องฟ้าและทะเล! ข้าก็อยากมีดวงตาสีฟ้าบ้าง”
เด็กชายคนหนึ่งร้องโวยวายเสียงดังเกินจริง “ว้าวๆๆ! ผมของเจ้าเป็นลอนด้วย! ช่างเท่ยิ่งนัก! เจ้ารู้หรือไม่ว่าเท่หมายถึงอะไร? ท่านย่าอู่บอกว่าเท่ก็คือเป็นอย่างเจ้านี่แหละ ทำสิ่งที่ผู้อื่นทำไม่ได้ นั่นแหละเรียกว่าเท่!”
เด็กชายอีกคนที่ตัวสูงกว่าโอบอก แทรกตัวเข้ามาในกลุ่มแล้วประกาศเรื่องสำคัญ “พวกเจ้าฟังให้ดี ต่อไปข้าจะคอยปกป้องเด็กใหม่คนนี้ ผู้ใดก็ห้ามรังแกเขา!”
ส่วนอีกสองฝั่งก็มีบรรยากาศคล้ายคลึงกัน
“เจ้าชื่อจางสือโถวหรือ? ไพเราะดีจริง ข้าจำชื่อเจ้าได้แล้ว ต่อไปข้าเรียกเจ้าว่าสือโถวดีหรือไม่ ข้าว่าสือโถวเรียกง่ายกว่าจางสือโถว”
“สือโถว รูปร่างเจ้าแข็งแรงถึงเพียงนี้ ปกติคงกินข้าวเป็นอย่างดี ข้าต้องเรียนรู้จากเจ้าเสียแล้ว”
“เจิ้งเฉิน ข้าขอแนะนำให้รู้จัก นี่คือเวินซวี่ สหายสนิทของข้า คนที่ข้าลากหนีออกมาตอนหอฉีเหนียนเกิดเพลิงไหม้คราวก่อน”
“เวินซวี่ เสื้อคลุมของเจ้าราคาแพงและใหม่เอี่ยมเกินไป เปื้อนแล้วคงไม่งาม คราวหน้าเราค่อยไปเล่นทรายกัน ข้าจะพาเจ้าไปเล่นกระดานหก สิ่งนั้นไม่ทำให้เสื้อผ้าเสียหาย”
บรรดาผู้ปกครองเห็นภาพอบอุ่นเหล่านี้แล้ว ใครบ้างจะไม่เอ่ยชมว่าเด็กๆ ในสวนผลน้ำเต้าได้รับการอบรมมาเป็นอย่างดี
พวกเขาไม่รู้ว่า ฉีหลินได้ตกลงต่อรองเล็กๆ กับเด็กๆ ไว้ก่อนแล้ว ทั้งยังแลกเปลี่ยนข้อตกลงกันเล็กน้อย