สิ่งนั้นฉีหลินคุ้นเคยยิ่งนัก มิใช่ “ลูกบาศก์มหัศจรรย์พลิกกลับไม่รู้จบ” ที่นางเล่นจนเบื่อเมื่อตอนเด็กหรอกหรือ?
ลูกบาศก์แปดชิ้น เชื่อมต่อกันตรงขอบบางจุดที่สำคัญ พลิกหมุนเปลี่ยนรูปได้ตามใจ จัดเรียงเป็นลวดลายต่าง ๆ
เมื่อครั้งยังเด็ก นางหลับตาก็ยังพลิกมันจากสภาพยุ่งเหยิงกลับคืนเป็นรูปเดิมได้ ใช้เวลาไม่เกินครึ่งนาที
เสนาบดีกรมโยธา เวินโส่วจั๋ว ผู้เฒ่าเวิน ลูบเคราแล้วลุกขึ้นอย่างไม่เร่งร้อน ประสานมือคารวะป้าเซียน น้ำเสียงสงบนิ่ง
“องค์ชายรองเดินทางมาไกล ทั้งยังนำของประดิษฐ์อันแปลกตาชิ้นนี้มาแสดงแก่ต้าหยง นับว่ามีน้ำใจยิ่งนัก
ผู้อาวุโสเช่นข้ามีความรู้น้อยนัก เพียงพอรู้เรื่องกลไกอยู่บ้าง ขอทดลองดูสักครา หากมีสิ่งใดบกพร่อง ขอองค์ชายรองโปรดอย่าถือสา”
วาจาสุภาพ ท่วงท่ากลับไม่อ่อนน้อมหรือหยิ่งผยองจนเกินไป
เขาก้าวไปข้างหน้า หยิบ “กล่องจักรวาลไร้สิ้นสุด” ขึ้นมา เพ่งพินิจอย่างละเอียด พลิกดูอยู่หลายด้าน มุมปากโค้งขึ้นเล็กน้อย เผยรอยยิ้มชวนให้ขบคิด
“เป็นของเล่นชิ้นเล็กที่ประณีตจริง” เขาพยักหน้า น้ำเสียงแฝงความขอไปทีราวกับผู้ใหญ่เอ่ยชมเด็ก “ช่างฝีมือหลางหรงทำของเช่นนี้ออกมาได้ นับว่าตั้งใจอยู่บ้าง”
กล่าวจบ นิ้วมือของเขาก็พลิกขยับ ซ้ายบิดขวาพลิก บนล่างสลับตำแหน่ง หน้าและหลังดันเข้าหากัน เพียงไม่กี่อึดใจ ภาพที่เคยยุ่งเหยิงก็กลับคืนมาสมบูรณ์
ต้นไม้ก็คือต้นไม้ นกก็คือนก ภูเขาและสายน้ำทอดต่อเนื่องเป็นผืนเดียวกันอย่างไร้รอยต่อ
เขาวาง “กล่องจักรวาลไร้สิ้นสุด” ที่ประกอบกลับคืนแล้วลงบนโต๊ะ ถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ยืนมือไพล่หลัง สีหน้าสงบนิ่ง
สีหน้าของอู๋อวิ๋นจูพลันย่ำแย่ นางโพล่งออกมา