เขตเรียนการสอนในสวนผลน้ำเต้า บรรยากาศของคาบแรกของวิชาป้องกันตนเอง คึกคักเป็นพิเศษ
ฉีหลินไม่ได้ถือหนังสือหรือแขวนภาพประกอบ เพียงให้สาวใช้ยกหุ่นฟางที่สวมเสื้อผ้าเก่ามาหลายตัว แล้วหิ้วน้ำบ่อเย็นชื่นถังหนึ่งกับผ้าสะอาดหนึ่งตะกร้ามาวางตรงหน้าเด็ก ๆ
“วันนี้ยังไม่เรียนเรื่องไกลตัว เรียนวิธีเอาชีวิตรอดสองอย่าง บางทีวันหน้าก็อาจได้ใช้”
ฉีหลินตบไหล่หุ่นฟางเบา ๆ แล้วถามว่า “ข้อแรก หากมีใครสักคน อย่างน้องชายหรือน้องสาวของพวกเจ้า เผลอกลืนอะไรติดคอจนสำลัก หายใจไม่ออก หน้าเขียวคล้ำ จะทำอย่างไร?”
เด็ก ๆ เบิกตากว้าง อู่อี้เฉินรีบตอบว่า “ล้วงคอขอรับ!”
“แล้วถ้าล้วงไม่ออกล่ะ? หรือมันติดลึกเกินไป?” ฉีหลินไม่อ้อมค้อม เข้าเรื่องทันที “มีวิธีหนึ่ง เรียกว่า ‘วิธีกระแทกแตงช่วยชีวิต’!”
“กระแทกแตงหรือ?” เด็ก ๆ งุนงง
“ใช่ กระแทก ‘แตง’ ในท้องของเขาออกมา!”
ฉีหลินเดินไปยืนด้านหลังหุ่นฟาง สอดแขนทั้งสองข้างใต้รักแร้ของมัน มือหนึ่งกำหมัด วางสันหมัดไว้เหนือสะดือของหุ่น อีกมือโอบกำหมัดไว้
“ดูให้ดี กอดไว้เช่นนี้ จากนั้นออกแรงกระแทกเข้าและขึ้นอย่างฉับพลัน! ราวกับจะบีบลมในท้องให้ออกมาทีเดียว!”
นางสาธิตท่าทางอย่างรวดเร็ว
“จะได้ผลหรือ?” อู่ซื่อเซียวแสดงความสงสัย
“พูดอย่างเดียวไม่ได้ ต้องฝึก และจำคำท่องให้ขึ้นใจ มา ยื่นมือออกมา ข้าจะสอนคำท่องให้ ทำตามข้า—กรรไกร ค้อน กระดาษ!”
เด็ก ๆ ยื่นมือออกมาอย่างงุนงง แล้วทำท่าตาม
“ถูกต้อง! จำลำดับไว้ กรรไกร กางสองนิ้วชิดกัน วางเหนือสะดือสองนิ้ว อย่าขยับตำแหน่ง ค้อน กำหมัดกดตรงตำแหน่งนั้น กระดาษ แบมือโอบหมัดไว้ แล้วออกแรงกด!”
ฉีหลินท่องไปพร้อมกับสาธิตบนหุ่นฟางอย่างเกินจริง
“กรรไกร ค้อน กระดาษ กระแทกลมออกมา ของติดคอไม่อยู่! มา จับคู่กัน ใช้หุ่นฝึกไปด้วยท่องไปด้วย!”