แม่ทัพเฒ่าไป๋หลี่มองเด็ก ๆ จากสวนผลน้ำเต้าที่ได้รับบาดเจ็บ ก่อนประสานมือคารวะผู้ปกครองแต่ละตระกูล
“วันนี้ทำให้ทุกท่านเสียอรรถรส เป็นความผิดของข้าเอง ทว่าเด็ก ๆ ปกป้องน้องสาวและสหาย ความกล้าหาญน่ายกย่อง ข้าเลื่อมใสยิ่งนัก”
เฉิงเอินป๋อมีสีหน้าเคร่งขรึม ประสานมือกล่าวว่า
“ท่านอาเอ่ยหนักไปแล้ว
เด็กทะเลาะเบาะแว้งกัน หาใช่เรื่องใหญ่ไม่ ทว่าวันนี้เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นน่าเห็นใจ และการกระทำก็พอให้อภัยได้
สิ่งที่เหล่าคุณชายทำในวันนี้ แม้จะเกี่ยวข้องกับการวิวาท แต่แท้จริงแล้วเป็นการป้องกันตัวเกินกว่าเหตุ มิใช่การหาเรื่องก่อความวุ่นวาย
พบเห็นความไม่เป็นธรรมก็ยื่นมือช่วยเหลือ ปกป้องผู้อ่อนแอ นี่คือความดีงามตามธรรมชาติของมนุษย์ ทั้งยังเป็นผลจากการอบรมสั่งสอนในวัยเยาว์
จะมีเรื่องใดต้องขออภัยกัน? กลับเป็นพวกข้าต่างหากที่รบกวนความสงบของจวนท่าน จึงรู้สึกไม่สบายใจเป็นอย่างยิ่ง”
ท่านลุงใหญ่ผานกล่าวเสริมว่า “แม่ทัพเฒ่าเกรงใจเกินไปแล้ว จี้อันกับพวกเขามีความกล้าหาญเช่นนี้ กล้ายื่นมือปกป้องผู้อ่อนแอ ในฐานะบิดามารดา พวกข้ามีแต่จะยินดี ยังต้องขอบคุณแม่ทัพเฒ่าที่ช่วยปกป้องพวกเขา และคำสั่งสอนของฮูหยินผู้เฒ่าอู่ด้วย”
ซื่อจื่อแห่งจวนหรงกั๋วกงปลอบโยนอย่างทันท่วงทีว่า “ใช่แล้ว เด็กผู้ชายก็เช่นนี้ เมื่อพบเรื่องราวจะขลาดเขลาไม่ได้ แม่ทัพเฒ่าอย่าได้ใส่ใจ บาดแผลเล็กน้อยเช่นนี้ไม่เป็นไร”
ใต้เท้าเฒ่าเสิ่น เสนาบดีกรมพิธีการ ลูบเคราพยักหน้า “น้องไป๋หลี่ตัดสินเรื่องราวได้อย่างเที่ยงธรรม เด็กเล็กไร้เดียงสาและจริงใจ เผชิญอันตรายก็ไม่หลบเลี่ยง แม้การกระทำจะไม่เหมาะสมอยู่บ้าง แต่จิตใจน่ายกย่อง เหตุการณ์คราวนี้เป็นผลจากการอบรมสั่งสอนให้รู้หลักการและกล้ากระทำความดี จึงเกิดเรื่องอันชอบธรรมเช่นนี้ขึ้น หาได้มีสิ่งใดไม่เหมาะสมไม่”