“โอ๊ย! ดูพวกเจ้าสิ ดูแต่ละคนเข้า! เก่งกล้าขึ้นแล้วหรือ? แค่ทะเลาะวิวาทก็ทำตัวเองจนเป็นสภาพนี้ได้? โง่จนตายไปเสียเถอะ!”
ฉือฮั่วเดินวนรอบเด็กชายหลายคน น้ำลายแทบกระเด็นใส่หน้าอู่เจิ้งเฉิน เขาจิ้มนิ้วใส่จมูกอู่เจิ้งเฉิน สีหน้าเจ็บปวดใจ
“โดยเฉพาะเจ้า!
วิชาหมัดมวยกับท่วงท่าเท้าที่อาตมาสอนให้ ใช้ยืนรับหมัดรับเท้าหรือไร? หา?
แผลบนหน้าผากเจ้าได้มาอย่างไร? คนหลายคนรุมเจ้าเพียงคนเดียวหรือ? หลบไม่ทันหรือ? สมองทำจากไม้ท่อนหรือไร?!”
อู่เจิ้งเฉินถูกเขาดุด่าจนหน้าแดงก่ำ อึกอักคิดจะอธิบาย แต่กลับถูกเสียงตะคอกที่ดังกว่าเดิมของฉือฮั่วกลบเสียก่อน
“แล้วก็เจ้า! อู่อี้เฉิน! การต่อสู้ต้องอาศัยแรงที่พลิกแพลงกับสมอง!
ดูตัวเจ้าเองสิ นอกจากใช้กำลังเข้าข่มแล้วทำอะไรเป็นอีก? ถูกต่อยจนมุมปากแตก ยังไม่รู้จักปกป้องจุดสำคัญอีก โง่เขลา!”
“อู่จั่วเฉิน อู่โย่วเฉิน! พวกเจ้าสองคนรุมคนเดียว ยังปล่อยให้เขาต่อยจนตาบวมได้อีกหรือ? ปกติพวกเจ้ารู้ใจกันนักมิใช่หรือ? เอาไปให้สุนัขกินแล้วหรือไร?!”
เขาตวาดกราดใส่เด็กหนุ่มทั้งหลายจนก้มหน้าไม่กล้าเงย ครั้นดุด่าจบ ฉือฮั่วก็ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้อย่างขุ่นเคือง พลางถลึงตามองพวกเขา
“พวกเจ้าจงกลับไปคิดให้ดี! ทุกหมัดทุกเท้าที่โดนวันนี้ อีกฝ่ายใช้กระบวนท่าใด พวกเจ้าโดนเข้าได้อย่างไร ตอนนั้นรอบข้างเกิดอะไรขึ้น จงทบทวนทุกอย่างในหัวให้ครบถ้วน!
พรุ่งนี้! พรุ่งนี้นี่แหละ! อาตมาจะสอบถามพวกเจ้าทีละคน!
ไม่เพียงต้องบอกให้ได้ว่าโดนตีอย่างไร ยังต้องคิดหาวิธีแก้ทางให้ได้ด้วย! หากคิดไม่ออก หึหึ…”