หลังเรือนมีป่าไผ่อยู่ผืนหนึ่ง อาหมานมีฝีมือด้านงานช่าง นางจึงตัดไผ่มา ใช้เคียวค่อย ๆ ขูดจนเป็นตอก แล้วบิดตอกให้เป็นเส้นคล้ายเชือก ก่อนนำไปพันรอบถังไม้เพื่อยึดให้แน่น
นางแรงเยอะ จะบิดของพวกนี้ก็ง่ายดายเหลือเกิน
ฝ่ามือมีเสี้ยนตอกเล็ก ๆ ตำเข้าไป เจ็บอยู่บ้าง อาหมานมองท้องฟ้า เห็นว่าไม่มีเวลาดูแลตัวเอง จึงเทยาที่ต้มไว้ลงไปจนหมด
พอจัดการทุกอย่างเสร็จ อาหมานก็หอบแฮกเหมือนวัว
เขาคิดว่าอาหมานยุ่งมานานเกินไปแล้ว นางกินอาหารไปเพียงนิดเดียว จะเอาเรี่ยวแรงที่ไหนไปทำอย่างอื่นอีก
ต่อให้ร่างกายทำจากเหล็กก็ทนไม่ไหวหรอก
“จ้าวเย่ วันนี้เรามาแช่น้ำอุ่นกันเถอะ!”
อาหมานพอใจกับงานฝีมือของตัวเองมาก ป่าไผ่ผืนนั้นนางเพิ่งพบวันนี้เอง ถ้ารู้เร็วกว่านี้น่าจะตัดไผ่กลับมาให้มากหน่อย จะได้สานเสื่อ สานตะกร้าไม้ไผ่อะไรพวกนั้น
ติดตรงที่ตอนนี้นางมีเพียงเคียวที่ไม่ค่อยคม กับมีดทำครัวที่บิ่นไปแล้วเล่มหนึ่ง เครื่องมือพวกนี้ช่างขัดสนเสียจริง
อาหมานถูมือไปมา ดูท่าทางตื่นเต้นอยู่ไม่น้อย
พวกเขาเดินทางอยู่บนถนนมาสี่เดือน ตลอดสี่เดือนนี้ไม่ได้อาบน้ำสักครั้ง ไม่ได้สระผมสักครั้ง ไม่รู้ว่าตอนนี้ตัวเหม็นแค่ไหนแล้ว
พอมาถึงที่นี่ อาหมานก็แค่ใช้ผ้าเช็ดตัวจ้าวเย่คร่าว ๆ เท่านั้น
ตอนนี้จ้าวเย่แม้จะผอมมาก แต่น้ำหนักก็ยังราว ๆ หนึ่งร้อยชั่ง ผู้หญิงทั่วไปอาจยกไม่ไหว แต่สำหรับอาหมานที่มีแรงมหาศาลแล้ว การแบกเขาขึ้นมาย่อมเป็นเรื่องง่าย