“ต่อจากนี้ก็ไม่มีจวนไท่จื่ออีกแล้ว” จ้าวเย่กล่าว
อดีตได้กลายเป็นเพียงความฝันไปแล้ว ไม่มีวันหวนกลับไปได้อีก
อาหมานอยากให้เขามีชีวิตอยู่เหลือเกิน เช่นนั้นเขาก็มีชีวิตอยู่ต่อไปเถอะ
ให้เธอต้องใช้ชีวิตเพียงลำพังในเมืองหนิงโจวที่ไร้ญาติขาดมิตร เธอต้องกลัวแน่นอน
ที่จริงแล้วอาหมานไม่ได้กลัวการอยู่ในเมืองหนิงโจวเพียงลำพัง เธอแค่กลัวว่าตัวเองจะต้องติดอยู่ในราชวงศ์ศักดินาแห่งนี้ไปตลอดกาล
เธออยากกลับไป คิดถึงทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยมีในโลกยุคปัจจุบัน ทั้งครอบครัว เพื่อนฝูง...
เธอเองก็ไม่รู้ว่ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร นี่มันอะไรกัน ลักพาตัวคนข้ามมิติเวลาหรือไง?
“ใช่ ๆ ๆ คุณพูดอะไรก็ถูกทั้งนั้น ในเมื่อไม่เหลืออะไรแล้ว งั้นเราก็เริ่มต้นใหม่จากศูนย์ คุณเชื่อฟังดี ๆ รักษาตัวแล้วก็กินยาเสีย”
“ฉันจะดูแลคุณให้ดี จนกว่าคุณจะหายดี”
“อาหมาน” จ้าวเย่เรียกเธอ อาหมานก็ขานรับ
“อืม?”
“คุณ...มีความปรารถนาอะไรในชีวิตไหม?”
อาหมานครุ่นคิดอย่างจริงจังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบตามตรงว่า “เมื่อก่อนพวกคุณนายผู้ดูแลบอกว่า พออายุยี่สิบห้าปี จวนไท่จื่อจะให้เงินก้อนหนึ่งกับพวกบ่าวอย่างเราเพื่อออกไปใช้ชีวิต ฉันก็แค่อยากหาที่สงบ ๆ สักแห่งไว้ใช้ชีวิตบั้นปลาย”
“หรือไม่ก็หาผู้ชายดี ๆ สักคนแล้วแต่งงานด้วย ชีวิตนี้ก็คงเท่านี้แหละ”
อาหมานพูดความจริง เพราะก่อนหน้านี้เธอไม่รู้ว่าตัวเองมีระบบ และไม่รู้ด้วยว่ายังมีโอกาสได้กลับไป
หลังจากถามจบ จ้าวเย่ก็เงียบไปอีกครั้ง