“ซาลาเปาสามลูกนี้ ถ้าไม่กินก็จะเสียแล้ว อาหมาน เจ้ากินเถอะ”
ตอนนี้อาหมานหิวจริง ๆ แต่เสบียงที่พวกเขามีเหลือไม่มาก ทุกอย่างจึงต้องใช้จ่ายอย่างประหยัด
“ฉะ ฉันยังไม่หิว วันนี้ระหว่างทางฉันเก็บผลไม้ป่ากินตั้งเยอะ ตอนนี้อิ่มแปล้เลย!”
อาหมานตบพุงตัวเองเบา ๆ สมัยก่อนตอนอยู่จวนไท่จื่อ ไท่จื่อจ้าวเย่มักจะมอบอาหารให้บรรดาสาวใช้เสมอ
ส่วนใหญ่เป็นขนม บางครั้งก็มีเนื้อรมควัน พวกสาวใช้จะมารวมตัวกัน แล้วค่อย ๆ ลิ้มรสอย่างระมัดระวัง
ขนมที่เหล่าผู้สูงศักดิ์กินนั้นเนื้อละเอียดและหวาน น้ำตาลเป็นของฟุ่มเฟือย ครอบครัวสามัญทั่วไปไม่แน่ว่าจะยอมควักเงินซื้อกิน
แม้แต่การซื้อถังหูลู่สักไม้เป็นครั้งคราวก็ยังเป็นเรื่องแปลกใหม่ เด็ก ๆ หลายคนในบ้านต้องแบ่งกันกิน
“จริงเหรอ?”
“จริงสิ!” อาหมานตอบอย่างจริงจัง
ไม่คิดว่าจ้าวเย่จะพูดต่อว่า “แล้วเอาผลไม้ป่าอะไรมาฝากฉันบ้างหรือเปล่า ฉันยังไม่เคยกินเลย”
“ฉะ ฉันกินหมดระหว่างทางแล้ว……”
“โกหก”
จ้าวเย่จับได้ว่านางกำลังโกหกอย่างไม่แนบเนียน
แต่ก่อนสาวใช้ในจวนไท่จื่อของเขาแต่ละคนล้วนได้รับการเลี้ยงดูจนผิวพรรณสดใสเปล่งปลั่ง
ทว่าผ่านไปเพียงสี่เดือน อาหมานกลับผอมลงถึงเพียงนี้ เป็นเพราะเขาไร้ความสามารถ แม้แต่สาวใช้และบ่าวในจวนของตัวเองก็ยังคุ้มครองไว้ไม่ได้
ถึงกับทำให้พวกเขาต้องเสียชีวิต
อาหมานเป็นคนเดียวที่เขาช่วยไว้ได้ แต่ตอนนี้นางก็ยังต้องทนลำบากเพราะเขา ต้องอยู่ในเมืองหนิงโจว ดินแดนแห้งแล้งหนาวเหน็บแห่งนี้