อาหมานกอดรองเท้าฟางคู่นั้นไว้แน่นด้วยความชอบ เธอล้างเท้าให้สะอาดแล้วลองสวมอย่างระมัดระวัง
“ขนาดพอดีเป๊ะเลย จ้าวเย่ คุณเก่งจริง ๆ แม้แต่ไซซ์ก็ยังพอดีขนาดนี้!”
ในใจอาหมานรู้สึกอบอุ่น ก่อนหน้านี้เธอก็คิดอยู่แล้วว่าบางเรื่องเป็นการให้และรับตอบแทนกัน สิ่งที่เธอทำ จ้าวเย่เห็นมาตลอด เขาเองก็อยากช่วยออกแรงบ้าง
ใบหูของจ้าวเย่แดงขึ้นเงียบ ๆ เขาหันหน้าหนีเพื่อหลบสายตาของอาหมาน “คุณชอบก็ดีแล้ว”
“ที่ผ่านมา คุณเอาแต่ยุ่งวุ่นวายอยู่ฝ่ายเดียว ผมไม่เคยช่วยอะไรคุณเลย...”
อาหมานสวมรองเท้าฟางที่จ้าวเย่สาน แล้ววิ่งวนไปมาอยู่ในลาน ทั้งที่ข้างนอกร้อนมาก แสงแดดแผดจ้าสาดลงบนตัวเธอจนเปล่งประกายสีทอง
จ้าวเย่มองเห็นอาหมานกระโดดโลดเต้นอยู่ข้างนอกผ่านประตูหน้าต่างที่ผุพัง เขารู้สึกว่าเวลาผ่านไปอย่างนี้ก็ดีเหมือนกัน
เขากับอาหมานอยู่ที่นี่ด้วยกัน ดีเหลือเกิน
เงียบสงบ ไม่มีใครมารบกวนพวกเขา
“เมื่อวานฉันบอกแล้วว่าวันนี้จะทำของอร่อยให้คุณกิน จ้าวเย่ รออยู่ตรงนี้นะ ฉันจะไปทำให้เดี๋ยวนี้เลย!”
อาหมานร่าเริงเหมือนกระต่ายตัวหนึ่ง พูดจบก็หันเข้าไปวุ่นอยู่ในครัว
จ้าวเย่ถือเสื้อผ้าที่เธอซื้อมา ลูบคลำมันอย่างแผ่วเบา ความรู้สึกบางอย่างที่บรรยายไม่ถูกผุดขึ้นมา ราวกับเสื้อผ้าตัวนั้นอบอวลไปด้วยกลิ่นของแสงแดด
กลิ่นนั้นเป็นกลิ่นของอาหมาน
วันนี้อาหมานใช้จ่ายฟุ่มเฟือยมาก ระหว่างทางกลับ เธอซื้อไข่ไก่หนึ่งตะกร้าจากหญิงชราที่ตลาด ซื้อมาเสียสิบฟองแน่ะ