ความปรารถนาของอาหมานต้องเป็นจริงแน่นอน
“โธ่ ฉันล้อเล่นน่ะ” อาหมานกำลังจะลุกไปต้มยาให้เขาอีกครั้ง
“อาหมาน พักสักหน่อยเถอะ เหนื่อยเกินไปแล้ว”
ทั้งวันทั้งคืนเธอแทบไม่ได้พักเลย
อาหมานโบกมือ “ฉันไม่เหนื่อยหรอก”
แต่การเดินทางไปตลาดกลับมาแบบนี้ อย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาหนึ่งชั่วยาม
เขาเพิ่งเห็นกับตาว่ารองเท้าฟางของอาหมานขาดจนแทบไม่เหลือสภาพแล้ว นิ้วเท้าถูกเสียดสีจนมีเลือดซึม
จ้าวเย่เกลียดความไร้ความสามารถของตัวเอง ยิ่งเกลียดคนที่ใส่ร้ายเขา
“อาหมาน...”
อาหมานหันหลังเข้าไปในครัวแล้วเริ่มต้มยา ส่วนจ้าวเย่นอนอยู่บนเตียง ความรู้สึกไร้เรี่ยวแรงอย่างรุนแรงพลันผุดขึ้นในใจ
ระหว่างรอต้มยา อาหมานก็เปิดหน้าระบบขึ้นมา
ระบบอัปเดตเสบียงมาให้บางส่วนแล้ว คราวนี้มีของหลากหลายกว่าครั้งก่อนมาก ถึงกับมีบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปกับไส้กรอกด้วย
อาหมานเอาไส้ในหมูตุ๋นที่ทำค้างไว้ตอนกลางวันใส่ตู้เย็น คราวนี้ก็ไม่ต้องห่วงว่าจะเสีย แถมระบบยังให้ถุงน้ำแข็งมาอีกถุงหนึ่ง
ตอนกลางคืน อาหมานวางก้อนน้ำแข็งไว้กลางห้อง หวังว่าจะช่วยลดอุณหภูมิลงได้บ้าง
เธอบอกว่า “จ้าวเย่ พรุ่งนี้ฉันจะทำของอร่อยให้กิน รับรองว่ากินแล้วจะจำรสชาตินั้นไปตลอดเลย!”
ระบบขี้เหนียวจริง ๆ ให้บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปมาแค่ห่อเดียว ถึงจะเป็นห่อใหญ่พิเศษก็เถอะ แต่ก็ยังขี้เหนียวอยู่ดี
อาหมานบ่นด่าอยู่ในใจ
“จริงเหรอ?”
“อื้ม นั่นเป็นของขึ้นชื่อจากบ้านเกิดฉัน คนที่นี่ทำรสชาติแบบนั้นไม่ได้หรอก!”